หยางชูไม่พอใจ “พวกท่านสนใจกินกันเองสองคน”
สีหน้าอาสวนดูจริงใจ “คุณชายกำลังใช้สมาธิ ข้าน้อยจึงไม่กล้ารบกวน…”
จากนั้นจึงขยับกล่องขนมมาวางต่อหน้าเขา “เนื้ออบแห้งกับขนมซิ่งเหรินรสชาติดีมาก คุณชายลองชิมดูขอรับ”
หยางชูผลักออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าไม่ใช่พวกท่านที่ทานขนมหวานเลี่ยนแบบนี้ รินชาให้ข้าที!”
“ขอรับ”
พอรับชามาไว้ในมือก็ได้ยินหมิงเวยบอกว่า “ครอบครัวของเรายากจน น้ำที่ใช้ต้มชาจึงมีเพียงน้ำจากบ่อเท่านั้น ไม่มีน้ำจากแหล่งน้ำพุธรรมชาติยิ่งไม่ต้องพูดถึงกักเก็บน้ำหิมะในช่วงฤดูหนาวเลย”
“….” หยางชูจิบชาไม่พูดอะไร
“หากที่ท่านกล่าวมาเป็นเรื่องจริงคงเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก” หยางชูตอบ “แค่นายท่านสามผู้เดียวก็ก่อเรื่องใหญ่เพียงนี้แล้ว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือพวกเราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพวกเขาเลย”
เขาดูแลหวงเฉิงซือซึ่งมีหน้าที่สอดแนมอาณาจักรศัตรูและตรวจสอบการเมืองภายใน แต่เขาไม่รู้ว่าอาณาจักรของตนเองซ่อนสิ่งที่น่ากลัวไว้เช่นนี้
“อันที่จริง” อาสวนพูดขึ้น “ขอเพียงจับผู้ที่ช่วยนายท่านสามไว้ได้ก็จะรู้เรื่องราวทุกอย่างแล้วใช่หรือไม่ขอรับ”
“คนผู้นั้นเป็นเสวียนชื่อ” หมิงเวยตอบ “เพราะฉะนั้นพวกท่านยังคงต้องใช้ข้าอยู่เจ้าค่ะ”
หยางชูมองนาง “นี่คือจุดประสงค์ของท่านงั้นหรือ”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าบอกไปแล้วว่าพวกเขาเป็นศัตรูของข้า การทำให้ศัตรูทุกข์ทรมานไม่ใช่เรื่องที่สมเหตุสมผลงั้นหรือเจ้าคะ”
“แต่พลังของท่านอ่อนแอม
