นภายใต้ดวงอาทิตย์ นี่เป็นเช้าที่เงียบที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ไม่มีแม้แต่คนออกมาทานอาหารเช้าเลยด้วยซ้ำ
บางครั้งก็จะมีหัวสองหัวโผล่ออกมาแอบมองตามรอยแตกของประตูแล้วหดหัวกลับอย่างรวดเร็ว กองกำลังหลี่ชวนยังคงค้นหากลุ่มกบฏตามบ้าน การมีอยู่ของพวกเขาดูเหมือนจะเป็นเสียงเดียวในเมืองเก่าแก่แห่งนี้
“เจ้าไปส่งตัวฝูมาเมื่อวานนางเป็นอย่างไรบ้าง”
อาสวนตอบ “แม่นางหมิงสบายดีขอรับ คนในตระกูลหมิงไม่ได้ทำอะไรนาง”
“….” หยางชูโกรธ “ข้าถามถึงตัวฝู เจ้าพูดถึงนางทำไมกัน”
อาสวนกะพริบตาปริบๆ ไม่ถูกหรือ เขาอยู่ข้างกายคุณชายมาสิบกว่าปี คุณชายพูดอะไรออกมาเขาก็สามารถเดาความนัยที่แท้จริงได้ ครั้งนี้เขาเดาผิดงั้นหรือ
แน่นอนว่าเขาไม่พูดเรื่องนี้ออกมาอยู่แล้ว…
“อ้อ” อาสวนตอบ “แม่นางตัวฝูดีขึ้นแล้วขอรับ ชีพจรคงที่มาก แต่ดูเหมือนจะยังทำให้คนตกใจกลัวเล็กน้อย”
หยางชูหยิบส้มออกมา เขาไม่ได้ปอกเปลือกเพียงแค่ใช้มือพลิกมันเล่นไปมา
“อาสวน เจ้าคิดว่าสิ่งที่นางกล่าวมามีเรื่องใดเป็นจริงบ้าง ปรมาจารย์แห่งชีวิต มันน่าอัศจรรย์เพียงนั้นเชียวหรือ”
อาสวนส่ายหัวอย่างตรงไปตรงมา “ข้าน้อยไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับเคล็ดวิชาเท่าไรขอรับ”
หยางชูถอนหายใจ “อันที่จริงแล้วปีนั้นข้ามีโอกาสได้ไปเรียนรู้วิชา แต่คนที่เต็มใจสอนวิชาให้ข้าพอถูกข้าต่อว่าก็วิ่งหนีไปเลย…”
อาสวนตอบ “ท่านหมายถึงท่านอาจารย์ผู้นั้นหรือขอรับ”
หยางชูเหล่มองเขา “เขาเป็นอาจารย์ข้าตอน
