้ข้าตายไปข้าก็จะจดจำเจ้าไว้”
เมื่อพูดคำพูดสุดท้ายจบคนที่เดินอยู่หน้าสุดก็ปรากฏตัวขึ้นบนแท่นหินแล้ว
“นายท่านสาม…”
“คุณหนู!” ตัวฝูตะโกน
“อย่าขยับ” นายท่านสามถอยหลังออกไปยืนอยู่บนวงเวท ไม่รู้ว่ากริชอยู่ในมือของเขาตั้งแต่เมื่อใด เขาหันหน้าไปทางข้อมืออีกข้าง
“พวกท่านระวังหน่อย อย่าทำให้ข้าตกใจ หากมือข้าสั่นแล้วมีโลหิตไหลออกมา ปีศาจที่อยู่ในนี้จะปรากฏตัวออกมา”
หยางชูมองหมิงเวย
หมิงเวยพยักหน้านั่นหมายความว่าเขาไม่ได้โกหก
โลหิตชั่วร้ายเข้มข้นขนาดนี้บ่งบอกว่าวงเวทถูกทำลายไปเกือบหมดแล้ว หากเลือดหยดลงไปก็ไม่ต่างจากการหยดน้ำมันลงในกระทะ ปีศาจร้ายที่อยู่ด้านในก็จะรีบออกมาทันที
นายท่านสามมองคนที่ขึ้นมาแล้วหัวเราะ “พวกท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก เดิมทีข้าคิดว่ารอให้พวกท่านมาแล้วค่อยปลดปล่อยปีศาจร้ายตัวนี้”
“อาจเป็นเพราะท่านโชคไม่ดี” หยางชูพูด “บังเอิญว่าไฟที่ท่านจุดไว้ถูกคนพบเห็นเข้าจึงมีคนมาตามหาพวกเรา”
“เป็นอย่างนั้นหรือ” รอยยิ้มของนายท่านสามหายไป “หากเป็นอย่างนั้นจริง เทพเจ้าคงไม่ได้ยืนอยู่ข้างข้า”
“เพราะฉะนั้นอย่าดิ้นรนและยอมจำนนเสียเถิด” หยางชูพูด “ข้าสามารถตัดสินใจหาวิธีตายที่เหมาะสมกับท่านได้”
“เดือนสี่ ปีมะเส็งในศักราชหย่งเจียที่แปดสิบ ฉีตงอ๋องเจียงคุนสั่งให้หมิงเชินสังหารเจ้าหน้าที่หน่วยลาดตระเวนเจี่ยงเหวินเฟิง และขุนนางจากหวงเฉิงซือหยางชู แต่ก็ไม่สำเร็จ หมิงเชินได้เสียชีวิตลง”
นาย
