เป็นเพื่อนข้า”
“อะไรนะเจ้าคะ”
“ในเมื่อเจ้ารู้จักค่ายกลปีศาจก็ต้องรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเมื่อวิชานี้แตกสลายใช่หรือไม่ เดิมทีข้าไม่อยากทำเช่นนี้เลย น่าเสียดายที่โลกไม่สามารถช่วยเหลือคนอื่นให้บรรลุผลสมความปรารถนาได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วก็…”
ประกายแสงมืดมนปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา “มาตายด้วยกันเถอะ!”
…………
ดินปืนถูกนำมากองที่ฝั่งผนังแล้วทอดยาวเข้ามาในห้อง
“พวกเราลงไปข้างล่างกัน” หยางชูพูด
หมิงเวยพยักหน้าและเดินตามเขาลงบันไดหินลงไป
“โชคดีที่พวกเขามาทันเวลาไม่อย่างนั้นถึงเราจะออกไปได้ แต่ก็ไม่ทันอยู่ดีเจ้าค่ะ” นางพูด
หยางชูเห็นด้วย พวกเขากำลังกังวลเกี่ยวกับวิธีที่จะออกไป องครักษ์ที่เจี่ยงเหวินเฟิงส่งมาก็มาถึงพอดี
เพื่อที่จะจัดการกับหินพวกเขาจึงพกดินปืนมาด้วย เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องอ้อมเพื่อหาทางออกไปจากที่นี่
หลังจากฟังองครักษ์พูดแล้วหมิงเวยรู้สึกขอบคุณมาก
หมิงเซียงพบเจอนายท่านสามโดยบังเอิญจึงนำเรื่องนี้ไปบอกหมิงเฉิง ซึ่งทำให้กองกำลังมาถึงได้ทันเวลา
ไม่เช่นนั้นทางเข้าอุโมงค์คงถูกปิด และไม่รู้ว่าจะพบพวกเขาได้เมื่อใด
นางเอานิ้วอุดหูใช้เวลาไม่นานเสียงระเบิด ‘ตู้ม’ ก็ดังขึ้น แผ่นดินถึงกับสะเทือน ใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบ
“คุณชาย ระเบิดเรียบร้อยแล้วขอรับ!” องครักษ์ที่ทำหน้าที่จุดชนวนตะโกนขึ้น
หยางชูถอนหายใจอย่างโล่งอกและเดินขึ้นบันไดหินไป
พลังของดินปืนได้ทำลายกำแพงทั้งหมด ลมยามค่ำ
