รณ์ นางฉลาดมาก หากไฟไหม้ภูเขาจนไม่สามารถควบคุมได้ต้องรีบวิ่งหนีออกมาก่อน
ปัญหาคือเสี่ยวชีนางไปยอดเขาชุ่ยมู่กับคุณชายหยาง!
หมิงเฉิงรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้อง หินถล่มลงมาก่อนจากนั้นก็เกิดไฟไหม้ ฟังแล้วดูไม่เหมือนอุบัติเหตุ
หมิงเฉิงใจกระตุกเขาเดินตามหลังสาวใช้ไปที่วิหารหลวงเพื่อรายงานเรื่องที่เกิดขึ้น หมิงเฉิงไม่ได้เข้าไปเขาแค่สังเกตเงียบๆ อยู่ด้านนอก
เมื่อเรื่องส่งไปถึงฉีตงจวิ้นอ๋องเขาก็รีบส่งองครักษ์ของตนเองไปช่วยดับไฟทันที
เจ้าหน้าที่หลายคนช่วยกันปลอบใจ แต่ฉีตงจวิ้นอ๋องกลับนั่งไม่ติด เขารีบเดินออกจากวิหารไป หมิงเฉิงที่ซ่อนตัวอยู่เห็นเขาเดินไปที่ลับตาผู้คนแล้วเรียกเสนาธิการของตนเอง
“ท่านอู่ ท่านเห็นว่าเรื่องนี้…”
ท่านอู่ถอนหายใจ “ท่านอ๋อง เรื่องนี้รีบร้อนเกินไป! ทั้งหินถล่มแล้วยังไฟไหม้อีก ผู้ใดจะเชื่อว่าเป็นอุบัติเหตุกัน แล้วยังถูกเสี้ยนจู่เห็นเหตุการณ์เข้า นางมาพูดต่อหน้าทุกคนเช่นนี้เกรงว่าทุกคนจะสงสัยกันหมดแน่”
ฉีตงจวิ้นอ๋องรู้สึกกังวลใจ “อันเซียงไปอยู่ที่นั่นได้อย่างไรกัน! หากเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับนางมันจะไม่แย่หรือไร!”
“ก็ไม่น่าแปลกอันใด” ท่านอู่พูด “เสี้ยนจู่ยังเป็นเด็กเห็นเปี่ยวเกอถูกขังกลับมารายงานเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว หวังเฟยไม่รู้เรื่องราวภายในแน่นอนว่าต้องรีบมาแจ้งท่านอ๋อง เพียงแต่เรื่องนี้ดำเนินการเร่งรีบเกินไป ก่อนหน้านี้ข้าน้อยไม่เห็นด้วย หากสำเร็จก็ถือว่าดี แต่ถ้
