ายกันไป
“เดี๋ยว!” ตัวฝูที่ถูกทิ้งไว้ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ควันจากยอดเขาชุ่ยมู่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถมองเห็นเปลวไฟได้จางๆ
ตัวฝูรู้สึกวิตกกังวล คุณหนูและคุณชายไปที่ฝั่งตรงข้ามด้วยกัน หากคุณชายถูกขังอยู่ที่นั่น งั้นแสดงว่าคุณหนูก็ตกอยู่ในอันตรายด้วย
จะทำอย่างไรดี
มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบา มีใครบางคนเหยียบบันไดหินทีละก้าว
ตัวฝูหันกลับไปเมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใดนางก็ดีใจ “นายท่านสี่!”
‘นายท่านสี่’ เมื่อเห็นนางจึงยิ้มบางๆ “ตัวฝูเองหรือ เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว คุณหนูของเจ้าล่ะ!”
คุณหนูกำลังตกอยู่ในอันตราย ตัวฝูไม่กล้าปกปิดมันอีกต่อไปจึงชี้ไปที่ฝั่งตรงข้ามและตะโกนว่า “นายท่านสี่ คุณหนูไปที่ฝั่งตรงข้ามเจ้าค่ะ ที่นั่นเหมือนจะไฟไหม้ ท่านรีบไปช่วยคุณหนูเถิดเจ้าค่ะ”
“งั้นหรือ” สีหน้าของเขาเรียบเฉยส่งสายตาให้เด็กรับใช้แข็งแรงที่ตามเขามา
หนึ่งในนั้นเดินเข้ามาจับตัวฝูไว้
ตัวฝูผู้โง่เขลา “นายท่านสี่ ท่านจะทำอันใดหรือเจ้าคะ”
‘นายท่านสี่’ เดินไปหยุดตรงหน้าศาลเจ้า เขาเอื้อมมือไปแกว่งระฆังที่แขวนอยู่ด้านบน เขาออกแรงจนระฆังที่ถูกลมกัดเซาะเกิดเสียงดัง
…………
“ไฟไหม้ๆ!” ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนแรกที่เห็นควันดำที่ยอดเขาชุ่ยมู่แล้วตะโกนขึ้นมา การค้นพบนี้ทำให้พวกเขาตื่นตระหนกมาก
ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ ภูเขาเขียวชอุ่มไปด้วยพืชพันธุ์ หากเกิดไฟป่าขึ้นมาก็ยากที่จะดับได้โดยง่าย
พระสงฆ์ในวัดเป่าหลิงต่างตื่นตระหนก เจ้
