เยาะออกมา ทั้งชีวิตนี้แม้แต่ชาติที่แล้ว นางไม่เคยพบเจอคนที่เสแสร้งได้ถึงเพียงนี้มาก่อน!
โชคดีที่เขาเกิดมามีชีวิตที่ดีจะเล่นสนุกเพียงใดก็ได้
“นั่นใช่แม่นางหมิงหรือไม่ บังเอิญเสียจริง!”
หมิงเวยหัวเราะ “ที่แท้ก็คุณชายหยางนี่เอง บังเอิญจริงๆ ที่นี่มีรถม้าตั้งมากมายเพียงนี้ แต่คุณชายกลับเลือกจอดตรงนี้”
ทางด้านอาสวนก็ตามมาข้างหน้าทันที เขายกร่มบังแสงอาทิตย์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์
“….” การกระทำอันแสนพิถีพิถันนี้ทำเอาหมิงเวยรู้สึกชื่นชม
บุรุษผู้นี้ยังกลัวที่จะตากแดดจนหน้าดำ
“การพบกันที่ไม่คาดคิดเช่นนี้น่าจะเป็นเหตุผลที่พุทธศาสนาได้กล่าวไว้!” คุณชายหยางมองลงมาแล้วยิ้มสายตาเปี่ยมไปด้วยความเสน่หา
“เหตุผลของคุณชายมีมากเกินไปแล้ว ผู้ที่มาวัดเป่าหลิงมีมากมายเช่นนี้ การได้พบคุณชายโดยไม่คาดคิดช่างเป็นเรื่องบังเอิญที่แท้จริง”
พูดจบหมิงเวยก็ลดเสียงลง “พอได้แล้วหรือยังเจ้าคะ! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าไม่รับปากว่าจะไม่ตีท่าน!”
หยางชูเลิกคิ้ว “ถ้างั้นท่านตีข้าอย่างที่เคยทำก็ได้นะ”
กล่าวจบเขาก็ไม่ให้โอกาสนางได้พูด พูดเสียงดังขึ้นว่า “หนทางไม่สะดวกเท่าใด แม่นางหมิง แล้วพบกันใหม่”
อาหว่านได้ยินเสียงก็รีบกลับมา แต่น่าเสียดายที่นางมาทันแค่เห็นก้นม้าเท่านั้น นางปีนขึ้นไปบนรถแล้วถอนหายใจ “คุณชายไม่รอข้าเลย”
หมิงเวยยิ้ม “วันข้างหน้าหากเจ้าอยากมองก็ได้มอง ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้หรอก”
นางหมายถึงเมื่อเรื่องนี้จบลง
