ฝัง หลานอยากใช้โอกาสเทศกาลนี้จุดธูปสรงน้ำ ความขุ่นเคืองใจของท่านแม่อาจจะหายไปก็เป็นได้…”
ฮูหยินผู้เฒ่าชะงักนางถอนหายใจ “ก็ดี ช่วงนี้ในเรือน…ปัดเป่าสิ่งไม่ดีออกไปก็เป็นเรื่องที่ดี”
ฮูหยินผู้เฒ่าหันไปตะโกน “หวงยิงให้คนไปที่วัดเป่าหลิง วันรุ่งขึ้นให้เตรียมลานไว้ให้พวกเราด้วย”
ฮูหยินสองตกใจแล้วรีบถาม “ท่านแม่จะไปด้วยหรือเจ้าคะ”
“ถ้าอยากไปก็ไปด้วยกันเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าบอก “ไปอธิษฐานขอพร หวังว่าเรือนของเราจะราบรื่นขึ้น”
“แต่ร่างกายของท่าน…”
“ดีขึ้นแล้ว นอนอยู่ในห้องนี้ทั้งวันมันก็รู้สึกอึดอัด”
ฮูหยินสองเองก็คิดเช่นนั้นฮูหยินผู้เฒ่าปวดใจมาตลอด ไปวัดเป่าหลิงบริจาคเงินทองเพื่อความสบายกายสบายใจคงอาการดีขึ้นในไม่ช้า
“ถ้าอย่างนั้นสะใภ้จะสั่งการออกไปเจ้าค่ะ”
“อืม” ฮูหยินผู้เฒ่าตอบ “เรียกให้สะใภ้สี่ไปด้วยกัน นางหายป่วยมาหลายวันแล้ว หากป่วยอีกคงไม่ดี”
“เจ้าค่ะ”
ก่อนที่ฮูหยินสองเดินออกไปนางหันไปมองหมิงเวยแล้วถอนหายใจในใจ
คุณชายหยางผู้นั้นมักจะนำของมาให้ช่วงนี้ ถูกแยกออกจากกันเช่นนี้ ไม่ได้พบหน้ากันเกรงว่าคงทนไม่ไหว
เด็กคนนี้ ใยจึงไม่เชื่อฟังกันบ้างเลย
………
นายท่านสองเพิ่งกลับมาจากข้างนอกพอได้รับข่าวนี้ก็ตกใจ เขายังไม่ทันได้กลับห้องก็ต้องรีบไปที่เรือนเล็กของแม่เฒ่าหม่า
“เด็กคนนั้นต้องการออกจากจวน” นายท่านสองพูด
เมื่อได้ยินข่าวนั้น ผู้ที่อยู่หลังโต๊ะก็ถอนหายใจ “ในที่สุดนางก็ออกจากจวนแล้ว ผ่านมาหลายวั
