ยงเหวินเฟิง เขาไม่สามารถออกโรงครั้งแล้วครั้งเล่าได้ คุณชายหยางผู้นั้นจึงไม่มีอันใดต้องกังวล ได้ยินว่าช่วงนี้เขาพยายามเอาใจใส่คุณหนูเจ็ดนางนั้นอยู่ ตอนนี้ท่านอ๋องยอมรับความพ่ายแพ้แล้ว เขาคงประจบเอาใจสาวงามต่อได้”
ท่านเจ้าเมืองอู๋ถอนหายใจ “เป็นคุณชายจากจวนตระกูลโหว! ถึงจะมีความสามารถ แต่บนโลกนี้ก็มีสิ่งล่อใจมากมายเกินไป ขุนนางระดับสูงค่าตอบแทนหนัก หญิงงามเลิศล้ำ เขาได้มาอย่างง่ายดายไม่จำเป็นต้องระมัดระวังเป็นพิเศษเหมือนท่านอ๋องเรื่องนี้ก็จะสวยงามมากยิ่งขึ้นหากสำเร็จ แต่ถ้าไม่สำเร็จก็ไม่มีสิ่งใดขัดขวาง เหตุใดเขาต้องเปลืองแรงด้วย” ฉีตงจวิ้นอ๋องพยักหน้าเห็นด้วย
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังคุยกัน เจ้าของร้านหลิงหลงก็เข้ามารายงาน “นายท่านสองจากตระกูลหมิงมาขอรับ” น้อยนักที่จะเห็นท่านอู่ผู้นี้ขมวดคิ้ว
ฉีตงจวิ้นอ๋องกลับยิ้มแล้วตอบไปว่า “เชิญเขาเข้ามา”
“ขอรับ” หลังจากนั้นไม่นานนายท่านสองก็เดินเข้ามาในห้องเล็กแห่งนี้
นายท่านสองกำลังจะแสดงความเคารพ แต่ฉีตงจวิ้นอ๋องก็ห้ามไว้
“ท่านไม่ใช่คนนอกไม่จำเป็นต้องคารวะหรอก”
นายท่านสองตื่นตะลึงเพราะได้รับความเมตตาอย่างคาดคิดไม่ถึง “ขอบพระคุณท่านอ๋องขอรับ” แล้วเขาก็หันไปคารวะท่านเจ้าเมืองอู๋กับท่านอู่
ทั้งสองท่านก็เป็นคนสุภาพและไว้หน้าเขามาก แต่ก็แค่รอยยิ้มบนใบหน้า ดูสุภาพตรงใดกัน
ท่านอู่ยิ้มแล้วถามไปว่า “นายท่านสอง เหตุใดวันนี้ถึงมีเวลาว่างมาได้”
มีเพียงไม่กี่ค
