นที่รู้เกี่ยวกับร้านหลิงหลงแห่งนี้ นายท่านสองเองก็อยู่ในกลุ่มคนพวกนั้น ท่านเจ้าเมืองอู๋เองก็สงสัยมาโดยตลอด ท่านอู่เองก็ทราบดีว่าคนที่มีคุณสมบัติที่จะรู้นั้นไม่ใช่นายท่านสอง แต่เป็นคนผู้หนึ่งที่อยู่เบื้องหลังเขา
ผู้ที่ทำให้เขารู้สึกกลัวมาก…
“ได้ยินว่าคดีของท่านอ๋องจบลงแล้วข้าน้อยจึงมาแสดงความยินดีกับท่านขอรับ”
ท่านอู่ถือถ้วยชาแล้วหัวเราะ “มันไม่ได้มีแค่นั้นไม่ใช่หรือ คนที่อยู่ที่นี่ล้วนไม่ใช่คนนอก นายท่านสองไม่สามารถกล่าวออกมาตรงๆ ได้หรือ”
นายท่านสองหันไปมองฉีตงจวิ้นอ๋อง เมื่อเห็นว่าเขาพยักหน้าเล็กน้อยจึงพูดออกไปอย่างลังเลว่า “มีเรื่องหนึ่งที่ต้องมาเรียนกับท่านอ๋องขอรับ”
“อ้อ”
“ดูสถานการณ์ของเจี่ยงเหวินเฟิงแล้ว คดีที่อยู่ในมือของเขา อย่างไรก็ต้องสืบหาจนกว่าความจริงจะปรากฏ คดีของท่านอ๋องจบลงแล้ว แต่คดีที่สวนของข้าน้อยยังไม่จบเกรงว่าเขาจะไม่หยุดพัก”
ท่านเจ้าเมืองอู๋ไม่เห็นด้วย “เขาก็แค่ส่งเจ้าหน้าที่ไปตรวจสอบเป็นการแสดงท่าทีของเขาก็เท่านั้น ตอนนี้คดีของท่านอ๋องจบลงไปแล้วชื่อเสียงของเขารุ่งเรืองอย่างสุดขีดเสมือนดวงตะวันอยู่กลางฟ้า เขาจะหาเหาใส่หัวทำไมกัน”
“ตรงนี้แหละขอรับที่ต้องระวัง” นายท่านสองพูด “ที่เขาทำเช่นนี้ไม่แน่ว่าอาจเป็นการตบตาพวกเรา”
ท่านเจ้าเมืองอู๋โบกมือ “คดีที่จับมือใครดมไม่ได้ หากเขาอยากตรวจสอบแล้วจะตรวจสอบอย่างไรเล่า ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องนี้มีเรื่องภายในอย่างไร แต่กร
