่อให้พวกเขาลงมือ แอบขโมยครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ไม่สำเร็จนี่เป็นการบังคับให้พวกเขาเอาจริงมากขึ้น!”
อาหว่านมั่นใจ “บังคับให้พวกเขาเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงให้เร็วขึ้น พวกเราเองก็ประหยัดแรงด้วยไม่ใช่หรือ”
หมิงเวยพยักหน้าไปล้างหน้าไป “มีเหตุผล” คำพูดนี้ได้รับการยืนยันในเวลากลางคืน
อาหว่านตื่นขึ้นมาในตอนกลางคืนทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังจากข้างนอก
นางสวมเสื้อคลุมแล้วไล่ตามออกไปแล้วก็เห็นเงาที่เคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว
นางหัวเราะเสียงเย็น “ความสามารถเพียงแค่นี้ยังกล้าเล่นต่อหน้ากู่หน่ายนาย[1]อีกนะ!”
พูดจบนางก็ยกเท้าขึ้นแล้วบินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดอกไม้และต้นไม้มากมายในสวนอวี๋ฟางค่อนข้างขัดขวางการมองเห็นของนาง แต่ก็แค่ทำให้เสียเวลามากขึ้นก็เท่านั้น
อาหว่านเคลื่อนตัวไปอยู่ตรงพุ่มดอกไม้ เล็งเป้าหมาย ยกแขนขึ้น แล้วก็มีลูกดอกพุ่งออกจากแขนเสื้อของนาง
“ฉึก!” เกิดเสียงดังขึ้นแล้วลูกดอกก็ตอกสิ่งๆ นั้นไว้กับต้นไม้
อาหว่านเดินไปรอบๆ พุ่มดอกไม้ พอเห็นสิ่งนั้นชัดเจนผ่านแสงจันทร์ก็ขมวดคิ้ว
เชือกฟาง! สิ่งที่นางไล่ล่ามานานกลับกลายเป็นเชือกฟาง!
มันคือแผนล่อเสือออกจากถ้ำ! อาหว่านดึงลูกดอกออกแล้วหมุนตัวกลับห้องไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อนางกลับไปก็เห็นว่าหน้าต่างเปิดกว้างออก อาหว่านเห็นแล้วแต่ก็ไม่รีบร้อน แต่พอเข้ามาในห้องก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชิ้นส่วนกลไกพังเสียหายกระจัดกระจายอยู่ใต้หน้าต่าง
นางแตะที่เอวอย่างไม่ลังเล
