ลังจะพูดออกไปแล้วนางก็เห็นงูขาวแอบเข้ามาจากด้านนอก
“นายท่านมีคนเข้ามาในสวนเจ้าค่ะ!”
“ผู้ใดรึ”
“ท่านลุงสองของนายท่านเจ้าค่ะ”
หมิงเวยหัวเราะ “เขาคงเกลียดความเหงาจริงๆ”
หยางชูมองไปที่งูสีขาวตัวน้อย และรู้สึกคุ้นเคย “นี่คงเป็นงูที่ถูกท่านใช้ตะเกียบแทงตายใช่หรือไม่”
เมื่อครู่เขาลืมตาขึ้นจึงมองเห็น
“ใช่!” หมิงเวยลุกขึ้น “หากไม่อยากให้ชื่อเสียงของข้าน้อยเสื่อมเสียล่ะก็ คุณชายหยางช่วยไปซ่อนตัวด้วย”
………
นายท่านสองรีบเข้าไปในสวนอวี๋ฟาง ห้องหลิวจิ่งเปิดไฟอยู่จริงๆ ด้วย
เขาเดินก้าวไปข้างหน้าแล้วเตะประตู
“เจ้า…” คำพูดที่เหลือติดอยู่ในลำคอของเขาเมื่อเห็นสถานการณ์ภายในห้อง
ภายในห้องมีหญิงสาวสามคนกำลังจุดธูปบูชาต่อหน้าเสวียนหนี่เหนียงเหนียง เมื่อเห็นเขาเตะประตูเปิดเข้ามา หมิงเวยพูดด้วยความประหลาดใจ “ท่านลุงสอง…”
นายท่านสองกวาดตามองภายในห้องอย่างรวดเร็วแล้วหมุนตัวไปห้องข้างๆ เลิกผ้าปูโต๊ะขึ้นดูแต่ก็ไม่พบอันใด
“ท่านลุงสองทำอันใดน่ะเจ้าคะ” หมิงเวยที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว “ดึกมากแล้ว ท่านเข้ามาในเรือนของหลานสาวเช่นนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าใดนะเจ้าคะ”
“คนล่ะ” นายท่านสองถาม
หมิงเวยตอบกลับอย่างเฉยเมย “คนอันใดกันเจ้าคะ ทั้งหมดก็อยู่ที่นี่แล้ว”
“แน่นอนว่าข้าหมายถึงผู้ชาย!” นายท่านสองตะโกน
“เจ้าไม่ต้องมาเล่นลิ้นต่อหน้าข้า แม่ของเจ้าเพิ่งจากไป แต่กลับมีคนเห็นว่าเจ้านัดบุรุษมาพบกลางดึก เจ้ายังมีความละอายใจอยู่หรือไม
