ฮูหยินสองมารอนางอยู่ก่อนแล้ว
“ท่านป้าสอง” หมิงเวยย่อกายทำความเคารพนาง
ฮูหยินสองประคองนาง “เจ้าไม่ต้องมากพิธีหรอก”
หมิงเวยลุกขึ้นถามซู่เจี๋ย “เหตุใดให้ท่านป้าสองดื่มชาเย็นเช่นนี้เล่า พวกเจ้าไม่ใส่ใจเรื่องการต้อนรับแขกเลยหรือ รีบไปเปลี่ยนมาใหม่เร็วเข้า”
ซู่เจี๋ยรับคำแล้วกลับไปชงชาใหม่อีกครั้ง
หมิงเวยเชิญฮูหยินสองนั่งลง “ท่านป้าสองมีเรื่องอันใดจะพูดกับหลานหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสองพอเห็นท่าทางที่ดูเป็นเจ้านายของนางแล้วก็รู้สึกสับสน นางพูดออกไปว่า “ป้าทำพิธีสาบานต่อหน้าวิญญาณแม่ของหลานว่าจะดูแลหลานเหมือนบุตรสาวของตนเอง” พูดถึงตรงนี้นางก็หยุดไปพักหนึ่ง “เสี่ยวชี หลานบอกความจริงกับป้ามาเถิด หลานมีความสัมพันธ์กับคุณชายหยางผู้นั้นหรือไม่”
คำถามนี้เป็นคำถามที่นางคาดไม่ถึงจริงๆ
หมิงเวยยิ้มแล้วตอบไปว่า “เหตุใดท่านป้าสองถึงถามเช่นนี้หรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสองตอบ “ถ้าหากพวกเจ้าทั้งสองไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดต่อกัน ภายภาคหน้าหลานอย่าไปพบเขาอีกเลย หลานเป็นหญิงที่ยังไม่ได้ออกเรือน ผู้ที่ลำบากจะเป็นตัวหลานเองนะ เมื่อผ่านช่วงแสดงความกตัญญูไป ทางตระกูลจะเลือกคู่ครองที่ดีให้แก่หลาน หาคู่ครองที่ดีเพียบพร้อมให้ แต่ถ้าหากหลานมี…”
“ถ้าหากมีจะทำอย่างไรหรือเจ้าคะ” หมิงเวยแปลกใจตกลงท่านป้าสองผู้นี้มีท่าทีอย่างไรกันแน่
ฮูหยินสองกัดฟันก่อนที่จะพูดว่า “ถ้าหากมี…ป้าจะต้อนรับขับสู้ให้หลานให้เขารับผิดชอบชื่อเสียงของหลานไว้”
ห
