นี้ได้ แม้แต่เดินทางไปนางยังไม่ไปเลย!”
ทุกคนต่างคนต่างแย่งกันพูดมีสิบโต๊ะแต่คุยเรื่องนี้กันถึงแปดโต๊ะ…
………..
โต๊ะที่อยู่มุมสุดมีชายสองคนที่ดูไม่น่าเข้ากันได้นั่งอยู่
ชายผู้หนึ่งเป็นคุณชายแต่งกายชุดหรูหราพร้อมกับรวบผมมวยด้วยหยก พวกเขานั่งหันหน้าเข้าหากันเพื่อไม่ให้ผู้คนเห็นรูปลักษณ์ของพวกเขาได้อย่างชัดเจนนัก
ชายอีกคนเป็นบุรุษแต่งกายชุดดำหน้าตาเฉยเมยคล้ายกับองครักษ์ซึ่งนั่งโต๊ะเดียวกันกับคุณชาย
“คุณชายขอรับ” องครักษ์ชุดดำลดเสียงลง “กลายเป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ ตอนนี้ตระกูลหมิงมีสายตามากมายกำลังจ้องมองพวกเขา ดูแล้วพวกเขาคงไม่กล้าลงมือกับแม่นางหมิงเป็นแน่”
หยางชูค่อยๆ ผสมซอสเผ็ดกับน้ำส้มสายชูพลางพูดว่า “เจ้าคิดถึงอาหว่านงั้นหรือ”
สีหน้าขององครักษ์ชุดดำไม่เปลี่ยน “อาหว่านไม่อยู่ ท่านไม่มีคนคอยปรนนิบัติข้างกาย”
“ฮึ…เจ้าจะบอกว่าเสี่ยวถงที่คอยปรนนิบัติข้าอยู่ไม่ใช่คนงั้นรึ ไว้ข้ากลับไปข้าจะบอกนางให้”
“….” องครักษ์ชุดดำตอบ “ท่านก็รู้ว่าข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
หยางชูหัวเราะ ก่อนที่จะคีบอาหารเข้าปากไป
“อืม รสชาติใช้ได้” เขาพูด “อาสวน เจ้าลองทานหรือไม่”
องครักษ์ชุดดำนามอาสวนได้ลองชิมไปก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อรับประทานอาหารข้างนอก หากเขาไม่ลองชิมก่อนแล้วจะกล้าให้คุณชายเอาเข้าปากได้อย่างไร ก็แค่รสชาติธรรมดาไม่รู้สึกว่าอร่อยตรงที่ใด
เขาคิดว่าคงเป็นอารมณ์ที่แปลกประหลาดของคุณชาย
“เอาล่ะ ข้าเข้าใจค
