วามหมายของเจ้าแล้ว” หยางชูตอบ “เจ้าก็แค่สงสัยแม่นางหมิงใช่หรือไม่ ดูท่านอกจากคนข้างกายเพียงไม่กี่คนแล้ว เจ้าไม่เชื่อถือในตัวผู้อื่นเลย”
อาสวนตอบ “แม่นางหมิงผู้นั้นที่มาที่ไปของนางไม่ชัดเจน ท่านกล้าไว้ใจผู้ที่ไม่สามารถตรวจสอบได้เช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
“นั่นเป็นเพราะว่าเจ้าไม่เคยเจอนาง” ปากบอกว่าอร่อย แต่หยางชูทานไปเพียงเล็กน้อยก็วางตะเกียบลง
อาสวนสงสัย “นางมีความสามารถเพียงนั้นเชียวหรือ”
“ความสามารถงั้นหรือ ใช่..” หยางชูหัวเราะ “แต่ที่สำคัญที่สุดคือนางงดงามมาก พอได้พบหญิงที่งดงามเพียงนั้น ผู้คนจะไม่ใจอ่อนได้อย่างไรกันเล่า”
“….” อาสวนคิด ใจอ่อนงั้นหรือ…คราวก่อนสายลับหญิงจากแคว้นฉู่ไม่ได้งามบาดตาหรอกหรือ แล้วผลที่ได้ล่ะ เขาไม่ลังเลที่จะหักคอนางเลย!
“ไปกันเถอะ” หยางชูลุกขึ้นบอกให้เขาจ่ายเงิน
อาสวนวางเงินแล้วเดินตามเขา “คุณชาย…”
หยางชูโบกมือ “ข้าตัดสินใจแล้ว”
อาสวนจำเป็นต้องหุบปากลง เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นร้านค้าต่างๆ เริ่มเปิดทีละร้าน และบนท้องถนนก็เริ่มคึกคัก
คนสองคนเดินเล่นกันสักพักหยางชูก็พูดขึ้นว่า “พวกเราเดินไปรอบๆ เช่นนี้ แต่กลับไม่มีสายตาคอยจ้องมอง หรือว่าท่านอากลับตัวกลับใจแล้วกัน”
อาสวนตอบกลับ “เรื่องของตระกูลหมิงถูกเปิดเผย เขาคงกลัวว่าตนเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องด้วย”
“หึๆ กล้าคิดทำการใหญ่แต่กลับขี้ขลาดอะไรเช่นนี้” หยางชูหยิบหน้ากากลิงจากแผงลอยมาสวมบนใบหน้า
อาสวนจ่ายเงินแล้วเดินตามเขา “
