พยิ่งใหญ่มีหน้ามีตาถึงเพียงนี้เหตุใดนางถึงไม่ยอมจากไปกัน”
ซินแสเนตรหยินหยางตอบในใจ ก็เพราะผู้ที่ทำให้นางตายยังไม่ตายอย่างไรเล่า! สวดศพ ไว้อาลัย พิธียิ่งใหญ่มีหน้ามีตา แต่สำหรับคนตายแล้วมันไม่สำคัญเท่ากับความยุติธรรมไม่ใช่หรือ
แต่คำพูดนี้เขาไม่สามารถพูดออกไปได้…
“อาจเป็นเพราะฮูหยินสามไม่อาจปล่อยวางจากคนในครอบครัวได้ขอรับ” ซินแสเนตรหยินหยางยิ้ม
“คนในครอบครัวงั้นหรือ” นายท่านสองหันไปมองหมิงเวย
แม้เขาจะรู้อยู่แล้วว่าซินแสเนตรหยินหยางปัดความรับผิดชอบไปให้ผู้อื่น แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาไม่คิดมากก็ไม่ได้
บางทีนางอาจจะเป็นห่วงบุตรสาวจนปล่อยวางไม่ได้ก็เป็นได้ซึ่งไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย เพราะนางรักบุตรสาวของนางเป็นอย่างมาก
“ถ้าเช่นนั้นควรทำอย่างไรดี” น้ำเสียงของนายท่านสองผ่อนคลายลง “ชีวิตกับความตายไม่สามารถอยู่บนเส้นทางเดียวกันได้ ถึงนางจะปล่อยวางไม่ได้แต่นางก็ต้องไป”
“เรื่องนี้…” ซินแสเนตรหยินหยางลังเล
นายท่านสองเห็นเช่นนั้นก็โกรธ “ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตามอย่างไรนางก็ต้องไปวันนี้! หากส่งนางไปไม่ได้เจ้าก็เตรียมเสียชื่อเสียงได้เลย!”
“นายท่านสอง!” ซินแสเนตรหยินหยางรู้สึกร้อนใจ
เพียงแต่มันไม่มีวิธีอื่นแล้วในเมื่อเขารับเงินมาแล้วอย่างไรก็ต้องทำตามนั้นให้ได้ ซินแสเนตรหยินหยางทำได้เพียงใช้ความคิดอย่างหนัก
ยันต์ก็ใช้ไปแล้ว เลือดก็เขียนไปแล้ว ยังจะทำอันใดได้อีก เหลือแต่ต้อง…เอาตนเองเป็นประกั
