“นายท่าน ข้าน้อยว่ามีบางอย่างผิดปกติ! ยกไม่ขึ้นเลยขอรับ”
ทันทีที่เขาพูดจบเขาก็ถูกนายท่านสองตัดบท “เจ้าพูดอันใดออกมา”
นี่มันพิธีศพ! ต่อให้มีเรื่องผิดปกติอันใดก็ไม่ควรพูดออกมา! คนรับใช้ชายผู้โง่เขลาคนนั้นยังย้ำกับเขาอีกว่า “นายท่าน ยกไม่ขึ้นจริงๆ ขอรับ หากนายท่านไม่เชื่อ นายท่านลองยกดูได้ขอรับ”
นายท่านสองโกรธ! จะให้เขายกโลง บ้าไปแล้วหรือ ไม่มีสมองหรืออย่างไรกัน
“ยกอีกครั้ง! ยกอีก!” ทั้งแปดคนช่วยกันยกอีกครั้ง แต่ก็ยังไร้ผล
นายท่านสองหันไปมองซินแสเนตรหยินหยาง “เกิดอันใดขึ้น”
ซินแสเนตรหยินหยางก็ตกตะลึงเช่นกัน
เขาใช้ยันต์ติดไปแล้วเหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้อยู่อีก ความไม่เป็นธรรมที่ฮูหยินสามได้รับมันหนักหนาเพียงนั้นเชียวหรือ นางถึงไม่ยอมไปเช่นนี้
“นายท่านอย่าเพิ่งกริ้วไปขอรับ ข้าขอลองอีกครั้ง ขอลองอีกครั้ง…” แล้วเขาก็ลองใหม่อีกครั้ง
ที่มุมห้อง อาหว่านก้าวถอยหลังอย่างเงียบๆ นิ้วของนางเกี่ยวแขนเสื้อตัวเองแน่น เมื่อสักครู่ซินแสเนตรหยินหยางทำพิธีเสร็จ เหล่าผีพวกนั้นถูกผลักออกจากโลงไม้จึงสามารถปิดฝาโลงได้
แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีควันจางๆ ลอยมาจากด้านนอกอีก
ควันในครั้งนี้ดูใหญ่กว่าครั้งก่อนพอลอยไปถึงด้านบนของโลงศพก็กลายร่างเป็นวิญญาณเด็กทารกผิวขาวตัวอ้วน มันก้มหัวลงแล้วเข้าไปในโลงศพ จากนั้นเชือกจึงขาด!
ตอนนี้อาหว่านเห็นว่ามันยังนั่งอยู่บนโลงในมือถือสิ่งที่มีลักษณะคล้ายไข่ไก่เอาไว้แล้วค่อยๆ กิน
