นหรือ จะไปสนใจกับเรื่องที่ไม่สำคัญทำไมเล่า ข้าจะชอบหรือไม่ชอบท่านก็ไม่ส่งผลอันใดอยู่แล้ว”
หมิงเวยตอบ “เหตุใดจะไม่ส่งผลอันใดเล่า ในเมื่อเจ้าเป็นคนสนิทอันดับหนึ่งของคุณชายหยาง หากเจ้ารู้สึกไม่ดีกับข้า ทางคุณชายเองก็…”
“ท่านคิดว่าข้าเป็นคนเยี่ยงไรกัน” อาหว่านไม่พอใจ “ถึงข้าจะไม่ชอบ แต่ข้าก็ไม่นำเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานแน่นอนเจ้าค่ะ!”
ไม่รอให้หมิงเวยตอบกลับนางพูดต่อไปว่า “เหตุใดแม่นางหมิงไม่คิดให้ดีๆ ก่อน หากเป็นเช่นนี้แล้วจะล้างแค้นให้มารดาของท่านได้อย่างไร!”
“เรื่องนี้ใจร้อนไม่ได้หรอก” หมิงเวยเม้มริมฝีปากแน่น “ผู้ที่ฆ่าท่านแม่ของข้า ไม่ใช่แค่คนคนเดียว แต่เป็นทั้งตระกูลหมิง แล้วยังมีสิ่งที่อยู่เบื้องหลังตระกูลหมิงอีก เพื่อแก้แค้นให้กับท่านแม่ ต้องกำจัดทิ้งให้หมด!”
น้ำเสียงของนางไม่ได้สูง แต่กลับหนักแน่น อาหว่านเงยหน้าขึ้นมอง มุมปากของนางยกขึ้นเล็กน้อย
“แม่นางฉลาดกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”
“ขอบคุณที่ชม”
อาหว่านขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้ชมท่านเสียหน่อย”
“แต่อย่างไรข้าก็ฟังคำชมเจ้าแล้ว”
“…..”
หมิงเวยสัมผัสโลงศพไม้มองใบหน้าอันมืดมนของฮูหยินสามนึกถึงช่วงเวลาที่นางยังมีชีวิตอยู่ก็รู้สึกเศร้า
อาหว่านถาม “ผู้ที่ฆ่านาง…ท่านสงสัยผู้ใดหรือไม่”
“นั่นเป็นสิ่งที่ข้ายังคงสับสนอยู่เช่นกัน” หมิงเวยตอบ “ท่านแม่น่าจะตายในคืนนั้น ผู้ที่สามารถเข้าออกสวนอวี๋ฟางได้อย่างอิสระในคืนนั้นก็มีเพียงเหล่านายท่าน ท่านอา
