หกถูกทำร้ายจนบาดเจ็บยังนอนอยู่บนเตียงอยู่เลย ไม่ใช่เขาเป็นแน่ ก็เหลือแต่เพียงท่านลุงสองกับท่านอาสี่…”
นางขมวดคิ้ว “ท่านอาสี่ไม่เคยมาหาท่านแม่ที่สวนอวี๋ฟาง ข้าหมายถึงเขาไม่เคยรังแกท่านแม่ ส่วนท่านลุงสอง…ดูจากท่าทีของท่านลุงสองแล้ว เขาไม่น่าทำเช่นนั้น”
นายท่านสองเป็นผู้ที่วางแผนข่มเหงนาง แต่ดูเขาไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใด
ผู้ที่เคยทำชั่วแม้ว่าจะไม่รู้สึกสำนึกผิด แต่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้รับเคราะห์อย่างน้อยต้องมีความรู้สึกอ่อนไหวในใจบ้าง
แต่หมิงเวยไม่รู้สึกถึงความรู้สึกนั้นจากตัวของเขาเลย
“ท่านอาสี่ของท่าน นอกจากตอนที่ออกมาต้อนรับฉีตงจวิ้นอ๋องแล้ว เขาก็ไม่ปรากฏตัวออกมาให้เห็นอีกเลย หรือว่าจะเป็นเขาจริงๆ เป็นเรื่องปกติที่จะเห็นว่าเขาดูเป็นคนดี แต่จริงๆ แล้วภายใต้ความโกรธนั้นอาจจะเป็นจิตใจที่ช่างโหดร้ายก็เป็นได้”
คำเตือนจากอาหว่านทำให้หมิงเวยนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“จริงสิ! ท่านอาสี่มีข้อสงสัยอยู่เช่นกัน ข้าเคยเห็นชี่ของเขา มีครั้งหนึ่งชี่ของเขาแตกต่างจากปกติอย่างสิ้นเชิง แต่ตอนนั้นข้าไม่ค่อยสบายแล้วก็ไม่ค่อยมีพลังจึงไม่ทันได้ตรวจสอบอันใด ซึ่งเหตุการณ์นั้นก็ไม่เคยเกิดขึ้นอีก ข้าเลยไม่แน่ใจว่าเกิดอันใดขึ้นกันแน่”
อาหว่านมีความรู้เกี่ยวกับเคล็ดวิชาไม่มากจึงไม่ค่อยเข้าใจว่าหมายถึงอะไร แต่เรื่องที่ตระกูลหมิงมีความลับมากมายนั้นนางเข้าใจ “ตระกูลหมิงนี้เต็มไปด้วยความลึกลับจริงๆ”
หมิงเวยคิด “ท่าน
