งเสียชีวิตที่ตงหนิงหรือเจ้าคะ”
“ในปีที่เกิดเหตุการณ์ของหลิ่วหยางจวิ้นอ๋อง เขาถูกตัดสินให้จำคุกส่วนครอบครัวล้วนต้องโทษประหารทั้งหมด แต่ยังมีบางเรื่องที่ยังไม่ชัดเจน คนของหวงเฉิงซือจึงติดตามหาเบาะแสเหล่านี้แล้วจากนั้นเขาก็หายตัวไป”
“หมายความว่าพวกท่านก็ไม่ทราบว่าเขาอยู่ที่ตงหนิง”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “สายลับของหวงเฉิงซือทุกคนมีอิสระมาก พวกเขาสามารถเลือกที่จะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งเป็นเวลานานโดยไม่ต้องติดต่อกับผู้ใดก็ได้ ฉะนั้นในระยะเวลาอันยาวนานนี้ไม่มีผู้ใดทราบว่าเกิดเรื่องขึ้นกับเขา จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้มีคนนำแผ่นป้ายไปที่ศาลต้าหลี่ พวกเราถึงได้ทราบว่าเขาเสียชีวิตแล้ว”
“อย่างไรหรือเจ้าคะ”
“คนที่ส่งมอบแผ่นป้ายเป็นคนที่เขาไหว้วานไว้ล่วงหน้า บอกว่าพบเบาะแสและกำลังเดินทางไปที่ตงหนิง หากเขาไม่กลับมาภายในหนึ่งปี ขอให้คนผู้นี้นำแผ่นป้ายนี้ไปที่ศาลต้าหลี่ แต่กลับมีเรื่องไม่คาดฝันขึ้นคนที่เขาเตรียมไว้เกิดประสบอุบัติเหตุ และเพิ่งได้กลับเมืองหลวงเมื่อไม่นานมานี้”
หมิงเวยฟังแล้วก็ถอนหายใจ “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสิ่งชั่วร้ายถึงได้แข็งแกร่งเช่นนี้”
เจี่ยงเหวินเฟิงบอกว่า “หากคุณหนูเจ็ดสามารถมองเห็นวิญญาณได้ ข้ามีเรื่องจะขอร้องท่านสักเรื่อง”
“ข้าน้อยมิบังอาจให้ใต้เท้าขอร้องข้าน้อยหรอกเจ้าค่ะ” หมิงเวยตอบ “ใต้เท้าอยากให้ข้าน้อยทำอันใด เชิญสั่งมาได้เลยเจ้าค่ะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงมองไปยังโครงกระดูกที
