เย่เฉิงสะบัดมืออย่างหงุดหงิด ไล่ความรำคาญใจออกไป
พอได้แล้ว อย่ามัวแต่ยืนบื้ออยู่ตรงนี้ ไปที่แท่นบูชาวิญญาณกัน
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความมั่นใจในแบบฉบับของทายาทมหาเศรษฐีหวนกลับคืนสู่ใบหน้าอีกครั้ง แววตาฉายแววโอหังถือดี
ฉันจะทำให้พวกอัจฉริยะจอมปลอมนั่นได้เห็นกับตา
ว่าพรสวรรค์ที่พวกมันภูมิใจนักหนา เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจเงินตราของตระกูลเย่… มันก็ไร้ค่าไม่ต่างอะไรกับเศษฝุ่น
โม่หยิงเฉินเดินทอดน่องไปตามทางเดินปูหินมุ่งหน้าสู่ใจกลางมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง
เมื่อเลี้ยวผ่านทางแยก เขาก็ปะทะหน้ากับคนสองคน หนึ่งหนุ่มหนึ่งแก่ที่เดินสวนมา
คนนำหน้าคือเด็กหนุ่มในชุดสั่งตัดราคาแพงระยับ ส่วนผู้ตามหลังคือชายชราท่าทางนอบน้อม
ไม่ใช่ใครอื่น คู่หูนายน้อยกับพ่อบ้านตระกูลเย่นั่นเอง
เมื่อเห็นโม่หยิงเฉิน ชายชราก็รีบก้าวเข้ามาขวางหน้าอย่างสุภาพ
ขอประทานโทษครับนักศึกษา ไม่ทราบว่าทางไปแท่นบูชาวิญญาณไปทางนี้ใช่หรือไม่?
โม่หยิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงตอบรับ
จังหวะนั้นเอง เย่เฉิงก็จำเขาได้ทันที
นี่มันไอ้เด็กใหม่ที่ผู้อำนวยการจางให้ความสนใจจนออกนอกหน้าคนนั้นนี่นา?
ชื่ออะไรนะ… โม่หยิงเฉิน?
ภาพความทรงจำในวันรายงานตัวที่เขาถูกเ
