มินข้ามหัวผุดขึ้นมาในสมอง ความขุ่นเคืองแล่นริ้วขึ้นมาในอก
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ปั้นหน้าเคร่งขรึมวางมาดสูงส่ง
สหายโม่? บังเอิญจังนะ นายก็จะไปแท่นบูชาวิญญาณเหมือนกันงั้นเหรอ?
โม่หยิงเฉินเลิกคิ้วมองคนที่เข้ามาทักทาย ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ
อืม นายก็ด้วย?
ได้ยินดังนั้น เย่เฉิงก็แสร้งถอนหายใจยาวเหยียด ทำท่าทางหนักอกหนักใจ
เขาล้วงมือเข้าไปในมิติต่างหู หยิบถุงผ้าใบย่อมที่มีน้ำหนักไม่เบาออกมาโยนเล่นในมือ
เฮ้อ… ช่วยไม่ได้นี่นะ พรสวรรค์ของฉันมันไม่โดดเด่นเหมือนสหายโม่ ที่เข้าตาผู้อำนวยการจางตั้งแต่แรกเห็น
ที่บ้านก็เลยเป็นห่วง กลัวว่าฉันจะมาตกระกำลำบากในโรงเรียน ก็เลยยัดเยียดไอ้นี่มาให้…
เขาแกล้งเปิดปากถุงออกกว้าง เผยให้เห็นแสงสีฟ้าจาง ๆ ที่เรืองรองออกมาจากวัตถุภายใน
หินวิญญาณ
ก็ไม่ได้เยอะแยะอะไรหรอก แค่สามสิบกว่าก้อน
กะว่าจะเอามาเสี่ยงดวงขำ ๆ เผื่อฟลุคได้ของดีมาอัปเกรดตัวเองสักหน่อย
โม่หยิงเฉินกวาดตามองถุงหินวิญญาณใบนั้น แววตาฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง
สามสิบกว่าก้อน?
บ้านหมอนี่ขุดเหมืองรึไงกัน?
แต่เขาก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว พยักหน้าเรียบ ๆ
งั้น… ไปด้วยกันไหม?
เอาสิ มีเพื่อนเดินไปด้วยกันพอดี
เย่เฉิง
