ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
หึ ปล่อยให้เขาอยู่กับแม่เฒ่าหม่าไปตลอดชีวิตเถอะ!
…………
เหลยหงในชุดเครื่องแบบอย่างเป็นทางการเดินออกมาพร้อมกระบี่ในมือ
“คุณหนูเจ็ด ใต้เท้าให้มาเชิญท่านขอรับ”
หมิงเวยย่อกายให้แล้วเดินเข้าไปด้านใน ห้องแห่งนี้อยู่ภายในสวนอวี๋ฟาง เดิมทีคนสวนใช้วางของจิปาถะ มีพื้นที่ไม่ใหญ่มาก และไม่มีสิ่งปลูกสร้างอื่นใดอยู่รอบๆ เลยแม้แต่น้อย
เจี่ยงเหวินเฟิงขอยืมห้องนี้จึงได้ย้ายของใช้จิปาถะทั้งหมดออกไปเหลือเพียงเตียงไม้ไผ่ ส่วนโครงกระดูกได้ถูกวางบนเสื่อแล้วนำไปวางบนเตียงไม้ไผ่อีกที
เมื่อหมิงเวยเดินเข้าไปในห้อง เขาและผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนกำลังทำการชันสูตรพลิกศพแล้วพูดคุยกัน
“คารวะใต้เท้าเจี่ยง”
เจี่ยงเหวินเฟิงทำความสะอาดมือของเขาพลางพูดว่า “คุณหนูเจ็ด สถานการณ์ในตอนนี้มีความซับซ้อน ข้าจึงทำได้เพียงขอให้ท่านมาที่นี่เพื่อพูด เพราะฉะนั้นท่านไม่ต้องแปลกใจ ”
หมิงเวยตอบกลับไป “ข้าน้อยเข้าใจเจ้าค่ะ เมื่อเป็นเช่นนี้จำเป็นต้องพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมา และไม่ให้ผู้อื่นเข้ามาสอดแนม”
เดิมทีเจี่ยงเหวินเฟิงคิดว่า การเรียกสตรีที่ยังไม่ออกเรือนเข้ามาในห้องที่มีศพอาจทำให้ตกใจได้ ผู้ใดจะคิดว่านางพูดออกมาเช่นนี้แล้วยังมองไปที่โครงกระดูกอย่างไม่กลัวเกรง
เจี่ยงเหวินเฟิงนึกในใจแล้วถามไปว่า “คุณหนูเจ็ด ท่านรู้ได้อย่างไรว่าโครงกระดูกถูกฝังอยู่ใต้ต้นหลิวต้นนั้น ท่านฝันเห็นจริงๆ หรือ”
หมิงเวยตอบ “เรื่องที่ข้า
