เขาแอบลอบยิ้ม อันที่จริงเขาไม่ได้โกรธอันใดเลย แต่ที่ทำไปเช่นนี้ก็เพื่อยั่วให้หมิงเวยเกิดโทสะก็เท่านั้น
นางเป็นเด็ก การฟ้องร้องครอบครัวต่อหน้าผู้คนถือว่าเป็นสิ่งที่ไร้เหตุผล และถ้าหากนางโกรธจนเผลอพูดในเรื่องที่ไม่ควรพูดออกมาก็จะยิ่งเป็นการเสียมารยาท แล้วทีนี้ความถูกต้องก็จะตกมาอยู่ในฝั่งของเขาแทน
ถึงเรื่องนี้จะถูกนางเปิดเผย แต่หากเจี่ยงเหวินเฟิงหาหลักฐานมัดตัวไม่พบ เขาก็แค่ทำท่าทีจงเกลียดจงชังแล้วนำตัวน้องหกออกมา…ดูเอาเถิด ตระกูลหมิงทำเรื่องสกปรก แต่พวกเขาก็ได้จัดการแก้ไขเรียบร้อยแล้วใครจะกล้าพูดอันใดได้
น้องหกเมาจนไร้คุณธรรม แต่เขาก็ถูกโบยไปแล้ว!
บทลงโทษเช่นนี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ เจี่ยงเหวินเฟิงคงทำอันใดพวกเขาไม่ได้ รอทุกคนแยกย้ายกันไปก่อน แต่จะเก็บเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกเช่นกัน
ก่อนหน้านี้เขายังเกรงกลัวอยู่ หากคุณชายหยางยื่นมือเข้ามาจะทำอย่างไรดี แต่ดูจากวันนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะวางตัวเป็นคนนอก
รอดูนางกลายเป็นเป้าหมายของทุกคนเถอะ!
นายท่านสองคิดมาอย่างดีแล้ว พอเขาเอ่ยจบสายตามองไปที่หมิงเวยอย่างเย็นชา ไม่แน่ว่าอาจไม่ต้องรอให้เจี่ยงเหวินเฟิงพูดอันใด นางอาจจะยอมรับเลยก็เป็นได้
แต่สิ่งที่นางพูดกลับเป็น “ท่านลุงสองเหตุใดจึงพูดเช่นนี้ อย่างไรหลานก็นับถือท่านลุงสอง แต่สำหรับเรื่องสกปรกนี้…หากไม่สกปรก เหตุใดต้องกลัวว่าผู้อื่นจะรู้ด้วยเล่า แต่ถ้าหากสกปรกจริงๆ ต่อให้ปกปิดอย่างไร แต
