ก เหล่าเด็กรับใช้กลับวิ่งไปที่ประตูราวกับมีเรื่องบางอย่างที่สำคัญ
หมิงเวยได้ยินผู้ดูแลด้านนอกเรือนตะโกนสั่ง “เจ้าเดินเร็วหน่อย! หวางเจี้ยเดินทางมาถึงแล้ว”
หวางเจี้ย…ฉีตงจวิ้นอ๋องน่ะหรือ เป็นอย่างที่นางคาดไว้ คนในตระกูลหมิงทุกคนมารวมตัวกัน รอไม่นานนักฉีตงจวิ้นอ๋องก็มาถึง
มีผู้ที่เดินทางมากับเขาด้วยแล้วก็มีเจี่ยงเหวินเฟิง หมิงเวยได้ยินเสียงอ่อนโยนของชายผู้หนึ่ง “นี่อะไรกัน ฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้น! ท่านเป็นผู้อาวุโส เปิ่นหวางจะรับได้อย่างไร วันนี้เปิ่นหวางมาร่วมไว้อาลัยต้องให้เกียรติผู้ตายถึงจะถูก”
นายท่านสองกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านอ๋องมาเยือนที่เรือนทั้งที ข้าน้อยรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมากขอรับ เชิญท่านอ๋องเข้ามานั่งจิบน้ำชาด้านในก่อนเถิด…”
“เปิ่นหวางบอกแล้วว่ามาไว้อาลัยต้องเข้าไปห้องเซ่นไหว้ผู้ตายอยู่แล้ว ใช่หรือไม่ ใต้เท้าเจี่ยง”
“ท่านอ๋องพูดถูกแล้วขอรับ” แล้วคนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้ามาทางด้านนี้
ฉีตงจวิ้นอ๋องเดินนำเข้ามาตามด้วยเจี่ยงเหวินเฟิง จากนั้นก็นายอำเภออู๋…เจ้าหน้าที่ประจำเมืองตงหนิงมากันอย่างครบถ้วน
หยางชูเองก็อยู่ในหมู่คนพวกนั้นเช่นเดียวกันเขาเดินตามหลังอย่างไม่ช้าไม่เร็วไป หมิงเวยเข้าใจแล้วที่แท้บทสนทนาของสาวใช้สองคนก่อนหน้านี้ก็เพราะเหตุนี้นี่เอง
นางแอบยิ้มอยู่ในใจ ตระกูลหมิงช่างไม่สุภาพเรียบร้อยจริงๆ วิธีเช่นนี้ก็ยังกล้านำออกมาใช้
“ท่านอ๋อง เชิญด้านนี้ขอรับ” ฉีตงจวิ้นอ๋องมีอา
