นดูจากนาง พวกเราถูกลิขิตให้เป็นแม่ลูกกัน
ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนี้แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงแค่เดือนกว่าเท่านั้น นางยังจำได้หลังจากที่ตนพอรู้ความแล้ว นางเคยถามท่านอาจารย์ว่าทำไมนางถึงไม่มีมารดา
ท่านอาจารย์บอกว่าการอยู่ร่วมกันของมนุษย์เป็นเรื่องของโชคชะตา บางคนอยู่เคียงข้างกันเป็นเวลานานเพราะวาสนาของพวกเขาลึกซึ้ง แต่บางคนอยู่เคียงข้างกันในเวลาสั้นๆ เพราะวาสนาของพวกเขาตื้นเขิน
ไม่ว่าจะเป็นบิดามารดา บุตรชายหญิง สามีภรรยา สหายรู้ใจ เมื่อเปรียบเทียบกับผู้อื่น นางมีความผูกพันกับบุคคลในสายเลือดเดียวกันน้อยมาก
นางมาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดนางยังคิดเลยว่าในที่สุดชาตินี้ก็มีความผูกพันทางสายเลือดที่ลึกซึ้งมากขึ้น
แต่สุดท้าย…
“ฮูหยินเจ้าคะ” แม่นมถงคร่ำครวญเสียงดัง “ฮูหยินลืมตาขึ้นมาดูสิเจ้าคะ! เหตุใดถึงทิ้งคุณหนูไป ปล่อยให้นางเดินไปคนเดียวเช่นนี้!”
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นแล้วนางก็พบรอยแผลลึกที่คอของฮูหยินสาม
“แม่นม” เสียงของนางนิ่งสงบอย่างไม่มีเหตุผล “เมื่อคืนวาน ท่านแม่ยังดีอยู่เลย เหตุใดจู่ๆ ถึงได้แขวนคอได้”
ก่อนที่นางจะจากไปฮูหยินสามยังคิดอยู่เลยว่าหลังจากจบเรื่องนี้จะพานางไปยังเมืองหลวง แล้วพวกนางสองแม่ลูกก็จะมีชีวิตที่ดี เห็นได้ชัดว่านางเปี่ยมไปด้วยความหวัง เห็นได้ชัดว่ายังคงดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด แล้วเหตุใดจู่ๆ นางถึงได้ฆ่าตัวตายกัน
แม่นมถงได้ยินคำถามนี้จึงหันไปมองฮูหยิน
