นตัวจำนวนไม่น้อย…
นางเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือเห็นหนังสือเล่มหนึ่งถูกวางทิ้งไว้จึงหยิบขึ้นมาเปิดดู หนังสือเล่มนี้เป็นเพียงบันทึกธรรมดา ตัวอักษรบนหน้าหลังปกหนังสือทำให้นางต้องก้มดูอยู่หลายรอบ
สิ่งที่เขียนไว้ตรงกลางหน้ากระดาษคือ หักห้ามใจตน ทำตนให้เป็นมารยาท ลงชื่อด้วยคำสองคำ หยางชู
หมิงเวยชะงักยกมือขึ้นแตะตัวอักษรคำว่าชู
“ดูท่านหลงใหลเพียงนี้ ชื่อของข้าไพเราะเหนือความคาดหมายใช่หรือไม่”
หมิงเวยหันกลับไปแล้วก็เห็นคุณชายหยางเดินเข้ามาจากด้านนอก
“อันที่จริงท่านควรแสดงตนให้เป็นผู้ดีเสียหน่อย เขียนได้ดีเพียงนี้ดูไม่สมเป็นท่านเลย” คุณชายหยางรับชาจากสาวใช้แล้วจิบ จากนั้นค่อยพูดว่า “ผิดแล้ว! หากข้าเขียนไม่ดีต่างหากจะเป็นปัญหา”
เมื่อเห็นหมิงเวยเลิกคิ้ว เขาจึงกล่าวเสริม “อย่าลืมสิว่าท่านย่าของข้าเป็นผู้ใด”
อ้อ…องค์หญิงหมิงเฉิง
องค์หญิงผู้มีชื่อเสียงจนต้องจารึกลงในประวัติศาสตร์เป็นผู้ที่ควบคุมวินัยในตนเองดีมาก อีกทั้งยังรักทั้งหลงหลานชาย คงไม่มีทางยอมให้เขาเขียนลายมือเละเทะเป็นแน่ แต่อย่างไรชื่อก็เป็นภาพลักษณ์ของบุคคล แม้ว่าจะเป็นผู้ดี แต่ก็ต้องเป็นผู้ดีที่ดูดีด้วย แต่ความสนใจของหมิงเวยอยู่ที่เรื่องอื่น
“นี่เป็นชื่อของท่านหรือ”
คุณชายหยางเหลือบมองแล้วหัวเราะ “ทำไมหรือชื่อของข้าไม่ไพเราะหรืออย่างไร”
“หยางชู” หมิงเวยอ่านอีกครั้ง “ไพเราะมาก” ถึงนางพูดเช่นนั้น แต่คิ้วของนางก็ไม่คลายลง
คุณชายหยางจึง
