า “มีปัญหาอะไรงั้นหรือ”
“ปิ่นทองนั่นถึงแม้ว่าจะแหลม แต่ก็ไม่ใช่ของมีคม หากต้องการทำลายตรงจุดนั้น เกรงว่าจะต้องแทงให้ลึก”
นายท่านสองพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อผู้คนตกอยู่ในอันตราย ความแข็งแกร่งจะมีมากกว่าปกติอยู่แล้ว เด็กคนนั้นตกใจกลัวจนแม่ของนางคิดว่านางจะกลับไปโง่เหมือนเดิมอีกครั้งเลยร้องไห้อย่างหนัก”
คนผู้นั้นเอาแต่ขมวดคิ้วไม่ยอมคลาย “นางหายดีจนน่าประหลาดใจ ก่อนหน้านี้น้องสี่บอกว่านางเข้าใจวิชาอย่างลึกซึ้งจริงๆ”
“ข้าไม่ได้บอกหรือว่าดวงวิญญาณที่หายไปของนางถูกเสวียนหนี่เหนียงเหนียงรับตัวไป ถึงจะแปลกไปหน่อย แต่ก็ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ”
เขาส่ายหน้า “มันบังเอิญเกินไป”
“ท่านสงสัยว่าเสี่ยวชีมีปัญหาหรือ” นายท่านสองคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้ากลับคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ”
“หวังว่าข้าคงคิดมากเกินไป” เขาโบกมือ “ท่านไปเถอะ” หลังจากนายท่านสองจากไป ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เปลวเทียนก็ลุก ‘พรึบ’ ขึ้นมา
เขากระซิบเสียงเบา “ดวงวิญญาณกลับมา หรือว่าถูกยึด…”
………….
วันต่อมาหมิงเวยก็ป่วย
หลังจากนอนพักอยู่บนเตียงได้สองวัน ดูเหมือนว่านางจะหายดีเป็นปกติแล้ว
ตัวฝูพานางไปเดินเล่นในสวนพร้อมกับพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสองวันที่ผ่านมา
“…ได้ยินมาว่านายท่านหกไปทะเลาะวิวาทกับคนข้างนอกเลยถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ ไม่กี่วันที่ผ่านมาเรือนฝั่งตะวันออกเกิดความวุ่นวาย ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมาก ท่านจัดการลงโ
