“เจ้าฆ่าคน ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ไม่เคยได้ยินประโยคนี้มาก่อนหรือ”
“ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ…” เสียงเล็กๆ นั้นดูเสียใจยิ่งขึ้น “นางวางน้ำแกงไว้ข้างใต้ ไอร้อนทำให้ข้าทนไม่ไหว…”
“ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร แต่คนก็ตายเพราะเจ้า การฆ่าเพราะอาหารคือการเวียนว่ายตายเกิด อย่างไรก็ถือเป็นกรรมจากการฆ่า เขาตายแต่เจ้ายังอยู่ หลักการของฟ้าดินไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”
“นั่นๆ…”
“หากเจ้าไม่ตาย บาปกรรมนี้ก็จะติดตัวเจ้า แม้จิตวิญญาณจะเกิดแต่ก็มิอาจหนีพ้นสวรรค์ได้ เจ้าลองนึกภาพดูสิ หากวันหนึ่งเจ้ามีบารมีเต็มเปี่ยม แต่เพราะบาปกรรมที่เจ้าได้ก่อไว้ทำให้ไม่สามารถหลุดพ้นจากร่างปีศาจนี้ได้ ถึงเวลานั้นหากต้องการชดใช้ก็คงไม่ง่ายขนาดนั้นแล้ว”
เสียงที่แผ่วเบาเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมถึงไม่ง่ายเล่า เมื่อถึงเวลานั้นพลังของข้าก็จะสูงส่ง ไม่ใช่ว่าชดใช้ได้ดีกว่าหรือ”
หมิงเวยหัวเราะ “เจ้ายังจำศิษย์พี่ของเจ้าได้หรือไม่ นางก็เหมือนกันกับเจ้า เป็นงูขาว ฝึกตนอยู่ที่เขาชิงเฉิงเป็นเวลาหนึ่งพันเจ็ดร้อยปี…”
“ข้าจำได้!” มันพูดอย่างภาคภูมิใจ “นางเป็นแบบอย่างของพวกเราชาวงูขาว!”
หมิงเวยพูดต่อ “เนื่องจากผลในช่วงปีแรก นางมีบารมีเต็มเปี่ยม แต่ต้องเข้าไปอยู่โลกโลกีย์เพื่อตอบแทนบุญคุณ ผลลัพธ์เป็นอย่างไรเจ้าเองก็รู้ นางเกือบไม่มีทางที่จะฟื้นคืนได้ ”
“อืม…”
หมิงเวยพูดโน้มน้าว “เจ้าลองคิดดู ระหว่างตอนนี้คืนชีวิตไปแล้วทุกอย่างดูเรียบง่ายและชัดเจน
