หรือเสี่ยงในตอนที่อีกเพียงนิดเดียวก็จะสำเร็จแล้วค่อยตอบแทน อันไหนดีกว่ากัน”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งงูสีขาวตัวน้อยก็พูดว่า “พูดเช่นนี้ เจ้าจะช่วยข้าหรือ”
“จะพูดอย่างนั้นก็ได้”
“แต่” เสียงของมันเต็มไปด้วยความสับสน “ตอนนี้ข้าไม่มีกายเนื้อแล้ว แม้จะชดใช้กรรมไปแล้ว แต่ต้องกลับชาติมาเกิดใหม่ มันไม่เปล่าประโยชน์ไปหน่อยหรือ ไม่รู้เลยว่าชาติหน้าจะยังสามารถฝึกจิตวิญญาณได้อยู่หรือไม่…”
“ใครบอกว่าเจ้าต้องมีกายเนื้อเพื่อฝึกฝนต่อ” หมิงเวยสั่งสอนต่อ “ความแตกต่างระหว่างปีศาจกับวิญญาณอยู่ที่ว่ามีกายเนื้อหรือไม่ วิญญาณอาศัยอยู่ในสิ่งของ ปีศาจอาศัยอยู่ในกายเนื้อ ไม่มีกายเนื้อ เจ้าก็เปรียบเหมือนกับวิญญาณ”
“มัน…” งูขาวคิดอยู่นานแต่ที่นางพูดก็ดูสมเหตุสมผล “เจ้าหมายถึงต่อให้ข้าเป็นวิญญาณข้าก็สามารถฝึกตนได้โดยไม่จำเป็นต้องเกิดใหม่ใช่หรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม รอยยิ้มของนางคาดเดาไม่ได้ “เจ้าพูดเองว่า เจ้าไม่รู้ว่าจะสามารถฝึกจิตวิญญาณในชาติหน้าได้หรือไม่ หากเจ้าเกิดเป็นแมลงเม่า อีกไม่นานเจ้าก็จะตาย ซึ่งแม้แต่โอกาสอันน้อยนิดก็ไม่มี การกลับชาติมาเกิดมีความเสี่ยงจะกลับชาติมาเกิดจึงต้องระมัดระวัง”
งูขาวรู้สึกลำบากใจมาก “แต่ว่าการที่วิญญาณจะฝึกตนนั้นทำได้ช้ามาก ในเวลาหนึ่งร้อยปี พวกมันทำได้แค่ฝึกจิตในระดับอ่อนได้เท่านั้น”
หมิงเวยตอบว่า “วิญญาณที่โดดเดี่ยว การฝึกตนแน่นอนว่าต้องช้า แต่มีอีกวิธีหนึ่งที่สามารถเพิ่มคว
