หน่งที่เขาได้รับประดับติดตัวมาก็คือขุนนางแห่งสำนักหวงเฉิงซือ”
“แล้วอย่างไร เขาเหลวไหลเช่นนี้ ฝ่าบาทจะมอบหมายงานสำคัญให้เขาจริงๆ หรือ”
นายท่านสองส่ายหน้า “หวงเฉิงซือ คือพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาท จะมอบตำแหน่งนี้ให้คนซี้ซั้วได้อย่างไร ฝ่าบาทให้เขามาที่ตงหนิงพร้อมเจี่ยงเหวินเฟิง แน่นอนว่าไม่ได้เป็นข้ออ้างให้เขามาเที่ยวเล่น”
“ท่านพูดมาขนาดนี้ จะบอกว่าคุณชายหยางผู้นี้ซ่อนความสามารถที่แท้จริงเอาไว้งั้นหรือ”
นายท่านสองยิ้มบางๆ ใช้สายตาอันอ่อนโยนจนน่าขนลุกมองนาง “ในเรื่องนี้ ข้าอยากให้ท่านไปสืบข่าวดู”
ฮูหยินสามกัดฟันพยายามระงับความโกรธ “นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว คุณชายหยางอายุเท่าใดกัน อายุข้าสามารถเป็นแม่เขาได้แบบนี้ ท่านยังจะให้ข้าไป…ถึงข้าจะทนได้ แต่เขาคงไม่ชอบหรอก”
นายท่านสองยิ้มจนนางคาดเดาไม่ได้ “ถึงแม้เจ้าจะมีความคิดล้ำเลิศและว่องไวแค่ไหน แต่เจ้าคาดเดาความคิดของผู้ชายไม่ได้หรอก สำหรับหญิงสาวมีอายุแต่ยังคงความงดงามและเสน่ห์ ใครบ้างที่จะไม่มีความคิดชั่วร้าย ยามเป็นเด็กหากรักมารดามากๆ จนอยากได้รับความรักจากมารดา
พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเผยตัวตนให้ผู้อื่นได้เห็นมากน้อยแค่ไหนกัน เขาอยู่ที่เมืองหลวงได้เห็นสาวงามวัยเยาว์มามากแล้ว คงแค่กลัวที่จะเห็นสิ่งแปลกใหม่กว่าเช่นนี้”
ฮูหยินสามพยายามอดทนแล้ว แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว “สกปรก!”
“ฮ่าๆๆๆ!” นายท่านสองลุกขึ้น “ผู้ชายเป็นคนสกปรกเช่นนี้อยู่แล้ว สิบปีแล้วท่า
