เรื่องฝึกซ้อมแล้ว นางก็ไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงความเป็นเด็ก
เวลาที่นางขี้เกียจก็จะเอาศิษย์น้องเล็กมาเป็นข้ออ้าง ศิษย์น้องเล็กมักจะเป็นแพะแทนนางอย่างจริงใจอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าท่านอาจารย์จะดูออกอยู่ทุกครั้งก็เถอะ
แต่หลังจากนั้นศิษย์น้องเล็กก็เสียชีวิตลง เขาตายพร้อมท่านอาจารย์ในวงล้อมของโจร
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ดวงตาของหมิงเวยก็แดงระเรื่อ ไม่ต้องรีบร้อน นางบอกกับตัวเอง ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้นางได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อเจ็ดสิบปีที่แล้ว และยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางยังมีเวลามากพอที่จะค่อยๆ พลิกโชคชะตาของแผ่นดินและเปลี่ยนเส้นทางของประวัติศาสตร์
ท่านอาจารย์และศิษย์น้องเล็กจะต้องไม่ตาย นางต้องกำจัดต้นอ่อนพวกนี้ให้หมดสิ้นไปทั้งหมด
“พวกเราไม่ควรพาพี่เจ็ดออกไปข้างนอกเลย” หมิงฮ่าวพูด “คุณชายหยางผู้นั้น ถามสถานะของพี่เจ็ด ไม่รู้ว่าเขาต้องการอันใดกันแน่!”
พูดถึงเรื่องนี้หมิงเซียงก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน “เป็นเพราะข้า…”
หมิงเวยไม่สนใจ “เขาจะทำอันใดได้ ถึงจะอยากได้ แต่ข้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะคว้าได้ถ้าเขาต้องการ”
บรรพบุรุษของนางเป็นขุนนาง ท่านพ่อของนางเมื่อครั้นยังมีชีวิตก็เป็นขุนนาง อีกทั้งท่านลุงก็รับราชการอยู่
การเป็นบุตรสาวตระกูลขุนนาง จึงไม่สามารถทำอะไรตามใจได้โดยง่าย
“หากเขาต้องการที่จะคว้าให้ได้ พวกเราก็ไม่กลัว” หมิงฮ่าวพูด “ถ้าจะกลัวก็กลัวเขาใช้วิธีสกปรก ถึงตอนนั้นม
