มืองหลวงหรือ”
“เอ่อ…” หมิงเฉิงเข้าเรียนที่เมืองหลวง คราวนี้เขากลับมาเพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ที่จริงเขาควรกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ฮูหยินผู้เฒ่าอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้ไปเลยให้เขาอยู่ต่ออีกสักพัก
หมิงเวยพูด “พี่สี่วางใจเถอะ หากข้าอยากออกไปข้างนอกอีก ข้าจะบอกท่านแม่”
“อืม…” ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงสวนอวี๋ฟาง
ฮูหยินสามรอนางอยู่ที่ประตูแล้วพอเห็นนางมาถึงจึงรีบเดินไปหา ยังไม่ทันที่นางจะพูดว่า “ท่านแม่” ก็ถูกตีไปก่อนหนึ่งที แล้วฮูหยินสามก็ร้องไห้ออกมาพลางพูดว่า “เจ้าลูกไม่รักดี อยากให้แม่ตายเร็วนักใช่ไหมถึงได้แอบออกไปโดยไม่ระวังแบบนี้ หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หมิงเวยก้มหน้าลงและยอมรับความผิดอย่างว่าง่าย “ท่านแม่ ลูกผิดไปแล้ว ลงโทษลูกเถอะ!”
ฮูหยินสามตีนางอีกสองถึงสามครั้ง แต่กลับหัวเราะทั้งน้ำตา “เสี่ยวชีของพวกเราแอบหนีออกไปเล่น แม่ดีใจมาก!”
หมิงเวยรู้สึกทั้งสะเทือนใจและเศร้า
ใครๆ ก็บอกว่าหมิงเซียงซน แต่ที่จริงแล้วฮูหยินสามรู้สึกอิจฉาเสียเหลือเกิน นางอยากให้บุตรสาวได้ซนบ้างอะไรบ้าง อย่างน้อยลูกของนางก็เป็นเด็กปกติและมีความสุข
แม่นมถงพูดปลอบใจ “ฮูหยินเจ้าคะ หลายปีมานี้คุณหนูไม่เคยออกไปนอกจวนตระกูลหมิงเลย จึงเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกภายนอก ตอนนี้คุณหนูเองก็หายดีแล้ว หลังจากนี้ฮูหยินสามารถพาคุณหนูออกไปข้างนอกได้แล้วเจ้าค่ะ”
แล้วหันไปพูดก
