ารายปีที่ท่านพ่อของเจ้าสร้างไว้ล้วนได้ส่งมอบให้แม่ตรงเวลา สิ่งดีๆ ทั้งหมดจะถูกส่งไปยังสวนอวี๋ฟางก่อน”
“ท่านแม่พูดมาเช่นนี้ ท่านอาสี่ช่างเป็นคนดีจริงๆ”
แววตาของฮูหยินสามวูบไหว “อย่างน้อยในบรรดาท่านลุงท่านอาทั้งหลายของเจ้า เขาก็เป็นคนที่ดีที่สุด”
หมิงเวยพยักหน้า นางฟังความนัยจากคำพูดที่เปล่งออกมา
ท่านลุงท่านอาท่านอื่น แน่นอนว่ามีบางอย่างที่ไม่ดี
“ท่านแม่ ลูกได้ยินพวกเขาพูดว่า ปีนั้นพอพวกเรากลับมาจากเมืองหลวง ที่สวนอวี๋ฟางก็มีผีสิงหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามหยุดชะงัก “หลังจากนั้นเรื่องราวเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยิ้มบางๆ “หลังจากนั้นไม่มีผีแล้ว”
“อยู่ๆ ก็ไม่มีผีแล้วหรือเจ้าคะ”
“อืม อาจเป็นเพราะฮวงจุ้ยของสวนเราดี หยางชี่พวกนั้นเลยหายไปแล้ว!”
หมิงเวยไม่ถามต่ออีก สองแม่ลูกสนทนากันอย่างช้าๆ จนกระทั่งพับหยวนเป่ากระดาษเสร็จ ด้านนอกมีเสียงคนดังขึ้นเบาๆ ว่า
“…พี่แปด ท่านแม่บอกว่าห้ามวิ่งเล่น…”
“ไอหยา เจ้ากลับไปแล้วไม่พูด ท่านแม่จะรู้ได้อย่างไร”
“แต่ว่า…”
“จะแต่อะไรอีก เงียบไปเลย!”
“โอ้…”
ฮูหยินสามเดินออกไปดู เห็นเด็กน้อยสองคนชะโงกหัวเยี่ยมๆ มองๆ ก็หัวเราะ “นั่นอาเซียงกับคุนเกอรึเปล่า”
“ไอหยา ถูกพบแล้ว!” นั่นเป็นเสียงของคุณชายเก้า หมิงคุน
จากนั้นเขาก็ถูกหมิงเซียงตบหัว “เป็นเพราะเจ้า พูดเสียงดังทำไมกัน!”
หมิงคุนเบะปากไม่กล้าพูด
“อาเซียง!” ฮูหยินสามตำหนิ “อย่ารังแกน้อง มา เข้ามาทานของว่างข้างใน
