สิ”
หลังจากนั้นไม่นาน คุณหนูแปดหมิงเซียงก็พาหมิงคุนวัยเก้าขวบเข้ามาด้วยความลำบากใจ
“ท่านป้าสาม…”
ฮูหยินสามเปิดกล่องผลไม้เคลือบน้ำตาล “พวกเจ้าสองคนนี่ลาภปากจริงๆ รู้ได้อย่างไรว่าป้าเพิ่งไหว้ผลไม้เคลือบน้ำตาลพวกนี้ มา ลองชิมดูสิ”
ดวงตาของหมิงเซียงเป็นประกาย
ในตระกูลหมิงใครๆ ต่างก็รู้ว่า ฮูหยินสามนางรักบุตรสาวเท่าชีวิต เพราะว่าคุณหนูเจ็ดชอบของหวานมาก จึงได้เชิญอาจารย์ด้านผลไม้เคลือบน้ำตาลพิเศษจากทางใต้ ซึ่งก็คือแคว้นฉู่มา
แคว้นฉีกับแคว้นฉู่มีแม่น้ำคั่นระหว่างกัน ทั้งสองแคว้นเป็นศัตรูกันจึงมีการติดต่อกันน้อยมาก รสชาติของทางใต้จึงหาชิมได้ยาก
“อืมๆ อร่อย!”
ฮูหยินสามรินชาสองแก้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าทานเยอะล่ะ ประเดี๋ยวจะทานข้าวเย็นไม่ลง แล้วท่านแม่ของเจ้าจะรู้เข้า”
หมิงเซียงยิ้มหวานให้นาง ท่าทางเฉลียวฉลาดน่าเอ็นดู “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าสาม”
ฮูหยินสามหันไปพูดกับหมิงเวย “แม่จะกลับไปพักเสียหน่อย ลูกพาน้องๆ ไปเดินเล่นสักครู่ อย่าไปเล่นซนกันล่ะ แล้วอย่าไปอยู่ใกล้น้ำมากเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”
ฮูหยินสามเก็บหยวนเป่ากระดาษเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องหลิวจิ่งไป
ในห้องจึงเหลือเพียงเด็กสามคนที่มองหน้ากัน หมิงเวยยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น จิบชาอย่างช้าๆ ปล่อยให้หมิงเซียงกับหมิงคุนทานของหวานไป
ในที่สุดเป็นหมิงเซียงที่ทนไม่ไหว “พี่เจ็ด พี่ไม่ได้ชอบทานผลไม้เคลือบน
