เรียกเสี่ยวชีเข้ามา”
“เจ้าค่ะ” หมิงเวยถูกพามาหยุดอยู่ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าอีกครั้ง
ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ไม่มีสีหน้าถมึงทึงแบบเมื่อสักครู่แล้ว นางกอดหมิงเวยแล้วพูดกำชับไม่หยุด “เจ้านั่งอยู่เสียนานเมื่อยหรือไม่ หลานเพิ่งหายดีต้องพักผ่อนเยอะๆ กินเยอะๆ ถ้าเจ้าพวกลิงทโมนพวกนั้นไปกวนหลานก็ไม่ต้องสนใจ ย่ามียาดีมากมาย เดี๋ยวจะให้แม่ของเจ้าจัดเตรียมให้เจ้า”
หมิงเวยตอบทีละคำถาม “ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ หลานทราบแล้ว หลานจะกินเยอะๆ ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นนางฉลาดเฉลียวเช่นนี้ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งจึงสั่งคนให้เปิดคลังสมบัติของตน เห็นอะไรดีก็ยกให้หลานนำกลับไป บอกว่าหมิงเวยถึงวัยอันควรแล้ว ควรรู้จักแต่งตัว ก่อนหน้านี้นางป่วยเลยไม่ได้ให้ ตอนนี้จึงอยากชดเชยให้แก่นาง…
ด้วยเหตุนี้เสี่ยวชีที่เพิ่งหายดีจึงเหมือนเศรษฐีตัวน้อย พอกลับมาที่สวนอวี๋ฟาง ฮูหยินสามไม่ได้พานางกลับห้อง แต่พานางไปที่ห้องหลิวจิ่ง
“เสี่ยวชี เข้ามาสิ” เหล่าสาวใช้ถูกสั่งให้รออยู่ข้างนอก ฮูหยินสามจึงจัดการจุดธูปด้วยตัวเอง
“จิ่วเทียนเสวียนหนี่…” หมิงเวยพึมพำขณะมองรูปปั้นเทพเจ้าบนโต๊ะ
“ลูกรู้จักงั้นหรือ” ฮูหยินสามวางธูปไว้บนมือนางแล้วพูด “ตั้งแต่ท่านพ่อของลูกจากไป พวกเราแม่ลูกก็กลับมาที่ตงหนิง แม่จึงบูชาเสวียนหนี่เหนียงเหนียงองค์นี้ จุดธูปกราบไหว้ทุกวัน คัดลอกคัมภีร์ทุกคืนหวังว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจ
