ะคุ้มครองเจ้าให้อยู่รอดปลอดภัย”
นางเปิดตู้แล้วหยิบคัมภีร์ที่คัดลอกกองโตออกมา สิ่งเหล่านี้เป็นคัมภีร์ที่นางคัดลอก นานๆ ครั้งนางจะเอาไปเผาทีจนตอนนี้สะสมจนมีจำนวนมากขึ้นเยอะแล้ว
“แม่ไม่คิดเลยว่าอาการป่วยของลูกหายดีแล้วว่ากันว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะลงโทษการกระทำที่ไม่ดี[1] ให้พรอันประเสริฐแก่สรรพสัตว์ที่แท้มันก็เป็นความจริง” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮูหยินสามเป็นความหมายที่ไม่สามารถอธิบายได้
หลังจากไหว้สามครั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็หันไปมองหมิงเวยที่ยังงุนงงอยู่ “ลูกก็ไหว้ด้วยสิไหว้ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียง”
นางไม่ใช่ไม่รู้ แต่ที่นางไม่เข้าใจก็คือคนส่วนใหญ่มักบูชาและเคารพพระโพธิสัตว์กวนอิม ปี้เซี๋ยหยวนจวิน หรือไม่ก็เทพหมาจู่ น้อยนักที่จะบูชาเสวียนหนี่เหนียงเหนียง
เทพเจ้าองค์นี้เป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม แล้วหมิงเวยก็เปลี่ยนความคิด นางนึกอะไรขึ้นมาได้ นางรีบเข้าไปจับมือฮูหยินสาม “ท่านแม่ ลูกจำได้แล้ว”
“จำอะไรได้อย่างนั้นรึ”
หมิงเวยมองไปที่รูปปั้นของเทพเสวียนหนี่เหนียงเหนียงบนแท่นบูชา “ลูกจำได้ว่าลูกล่องลอยอยู่เป็นเวลานาน แล้ววันหนึ่งลูกก็เห็นเทพธิดาองค์หนึ่ง นางบอกว่ามีคนขอพรให้ลูกอยู่ ดังนั้นเลยให้ลูกอยู่รับใช้ท่านหลังจากนั้นไม่นานลูกก็ได้ยินเสียงเรียกของท่านแม่แล้วท่านเทพก็ผลักลูก ท่านบอกว่าโชคชะตาของลูกได้จบลงแล้ว ให้ลูกได้กลับมาตอบแทนท่านแม่”
ฮูหยินสามเบิกตากว้างปากของนางส
