ั่นระริก “เป็นเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจริงๆ หรือ”
หมิงเวยพยักหน้ายืนยัน “ลูกถึงจำท่านเทพได้” ฮูหยินสามน้ำตาไหล นางร้องไห้ไปกราบไหว้ไป “ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียงอย่างยิ่ง ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียง…”
ฮูหยินสามหยุดร้องไห้ไม่ได้ จนกระทั่งแม่นมถงมาถึงฮูหยินสามร้องไห้ในอ้อมแขนของนาง “แม่นม เสวียนหนี่เหนียงเหนียงท่านศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ท่านนำเสี่ยวชีกลับมา” ฮูหยินสามกอดแม่นมถง นางน้ำตาไหล “ความทุกข์ทรมานทั้งหมดคุ้มค่าแล้ว หลายปีมานี้คุ้มค่าแล้ว…”
“คุ้มค่าจริงๆ เจ้าค่ะ” แม่นมถงน้ำตาซึม “ตอนนี้คุณหนูหายดีแล้วฮูหยินต้องดูแลตัวเองดีๆ นะเจ้าคะ เสวียนหนี่เหนียงเหนียงมองลงมาจากข้างบน คนดีมักได้รับผลตอบแทนที่ดี คนเลวต้องได้รับผลกรรม!”
ประโยคสุดท้ายนั้นแม่นมถงถึงกับกัดฟันแน่นด้วยความแค้น หมิงเวยมองดูเจ้านาย และสาวใช้กอดกันร้องไห้อย่างเงียบๆ นางเงยหน้ามองรูปปั้นเทพเจ้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ผู้ใดกันที่เป็นคนเลว
………
คืนนี้ฮูหยินสามนอนกับหมิงเวย
“ท่านแม่ ท่านพ่อเป็นคนเช่นไรหรือเจ้าคะ” ฮูหยินสามขยับเอาหัวชนกัน ไหล่แตะไหล่กับลูกของตน แววตาของนางอ่อนโยนเป็นพิเศษเมื่อนึกถึงความทรงจำในอดีต “ท่านพ่อของเจ้างั้นหรือ เขาน่าจะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกเลยล่ะ เขาเป็นคนที่มีความสามารถรอบตัว อ่อนโยนมีน้ำใจ ตอนที่แม่พบเขาครั้งแรก แม่ก็คิดว่าจะมีคนดีแบบนี้อยู่บนโลกได้อย่างไรกัน”
“ครั้งแรกหรือเจ้าคะ”
“อืม ตอนนั้นท่าน
