งสติของหมิงเวยกลับมา
“ไม่มีอะไร” ตัวฝูมองถ้วยชาบนโต๊ะ มันดูต่างออกไป ตำแหน่งที่วางอยู่มันแปลกๆ
หมิงเวยเหลือบตามองนาง “มีอะไรหรือ”
“อ้อ!” ตัวฝูนึกขึ้นมาได้ “ฮูหยินสองกับฮูหยินสี่มาหาเจ้าค่ะ”
……..
ในบรรดานายท่านทั้งห้าแห่งตระกูลหมิงที่ยังมีชีวิตอยู่ มีแค่นายท่านใหญ่และนายท่านห้าที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวง ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่ใช่คนที่ชอบให้สะใภ้เดินทางไปกลับจึงให้พวกเขาอยู่รวมเป็นครอบครัวเดียวกัน เพราะฉะนั้นคนที่อยู่ในเมืองตงหนิงจึงมีฮูหยินสอง ฮูหยินสี่ และฮูหยินหก
ยังไม่ทันที่หมิงเวยจะก้าวเข้าไป นางได้ยินเสียงผู้ใหญ่พูดคุยและเสียงเด็กๆ ดังมาจากในห้อง นางมาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แต่สวนอวี๋ฟางไม่เคยคึกคักขนาดนี้มาก่อน
ตัวฝูกระซิบ “คุณชายสี่ คุณชายหก คุณชายเก้าแล้วก็คุณหนูแปดก็มาด้วยเจ้าค่ะ”
“อ้อ” ฟังพวกนางสนทนากันก็มีเสียงอ่อนโยนของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านใน “เสี่ยวชีมาแล้วหรือ รีบเข้ามาสิ มาทักทายท่านป้ากับท่านอา”
หมิงเวยเดินเข้ามาในห้องพบว่าในห้องมีหญิงสาวสองนาง ฮูหยินคนแรกเป็นหญิงสาวอายุประมาณสี่สิบปี สวมชุดประโปรงสีฟ้า ใบหน้ากลมคิ้วโค้งมน ดูอ่อนโยนและใจดี ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังนั้น อายุดูอ่อนกว่าไม่มากหางตาตกและสัมผัสได้ถึงความทุกข์จากนาง
ฮูหยินสามยิ้มพลางกวักมือเรียก “เสี่ยวชี สองท่านนี้คือท่านป้าสองกับท่านอาสะใภ้สี่มาทักทายพวกท่านเร็ว”
หมิงเวยย่อตัวคำนับ “ท่านป้าสอง ท่าอาสะใภ้สี่”
สา
