่าโชคดี ในฐานะน้องสามีเขาไม่สามารถเข้าไปในที่ของแม่หม้ายโดยพลการได้ แต่หากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้น นายท่านสี่มักจะพูดจาเย้ยหยันถากถาง
แต่ก็ทำได้แค่ไม่พอใจ นายท่านสามด่วนจากไปทำให้พวกนางสองแม่ลูกรู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
ฮูหยินสามไม่ได้ขุ่นเคืองแต่อย่างใด นางส่งสายตาให้แม่นมถงถอยออกไป จากนั้นเปิดปากถามด้วยตนเอง “น้องสี่ แล้วท่านจะล้อมอย่างไรรึ”
นายท่านสี่เมื่อเห็นว่านางไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงดึงสายตากลับแล้วชี้ไปทางทะเลสาบ “ยังไงที่นี่ก็อยู่ไกลลับตาคน ข้าสร้างกำแพงนี้เพื่อให้แยกตัวออกมา จะได้ไม่ขัดขวางพวกเจ้า”
ฮูหยินสามพิจารณาอยู่สักพักจึงพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็รบกวนน้องสี่แล้ว ที่นี่มีแต่สาวใช้ที่เป็นหญิง อีกอย่าง อย่าให้พวกเขาเข้าใกล้ต้นไม้ต้นนั้น หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาคงไม่ดีแน่”
น้ำเสียงของนายท่านสี่อ่อนลง “ได้”
ฮูหยินสามโค้งตัวแล้วเดินจากไป หลังเดินจากมาสักพัก แม่นมถงจึงถาม “ฮูหยินเจ้าคะ ทำไมถึงปล่อยให้นายท่านสี่จัดการล่ะเจ้าคะ”
ฮูหยินสามตอบ “ที่เขาพูดมาก็ถูกล้อมที่นี่เอาไว้เพื่อให้ทุกคนสบายใจ”
“เจ้าค่ะ…” หมิงเวยที่เดินตามหลังก้มลงถามตัวฝู “นั่นคือผู้ใดหรือ”
ตัวฝูไม่เข้าใจ “คุณหนูหมายถึงผู้ใดหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยชี้ ตัวฝูมองตามแล้วพูดขึ้น “นั่นคือนายท่านสี่เจ้าค่ะ! คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ”
“งั้นหรือ” หมิงเวยพึมพำ
นางมีปัญหาเรื่องจำคนไม่ได้ตั้งแต่เด็กแล้ว เว้นแต่
