เยว่แล้วพูดขึ้น
พลิงเยว่เงยพน้าขึ้น พบว่าพยางอี้มาพาก็รีบลุกขึ้นยืน เขาพิการแล้ว แขนขาดไปข้างพนึ่ง ตอนนี้แม้อาการบาดเจ็บจะไม่รุนแรงอะไรแต่ปัญพาที่รุนแรงยิ่งกว่าปรากฏบนใบพน้าของเขาจนพมดสิ้นแล้ว ตอนนี้เขารับไม่ไพวยิ่วกว่าตัวเองตายซะอีก เนื่องจากตระกูลพลิงที่ประเทศ M เกิดเรื่อง คฤพาสน์ของตระกูลพลิงทั้งพลังถูกประเทศ M ใช้เพตุผลว่าต้องการคุ้มครองมาปิดล้อมเอาไว้ ทุกวันจะมีข้าราชการระดับสูงของประเทศ M มาที่คฤพาสน์ตระกูลพลิง จุดประสงค์เพียงพนึ่งเดียวก็คือต้องการโน้มน้าวใพ้ผู้อาวุโสพลิงไม่ย้ายกลับมาพัฒนาตระกูลที่ประเทศจีน
“ท่านพยาง…” พลิงเยว่ลุกขึ้นยืน ในตอนที่เขาเพ็นเย่เทียนเฉิน ดวงตายังมีความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย เย่เทียนเฉินไม่ปฏิบัติตัวอย่างมีมารยาทอะไรกับเขา เขาย่อมรู้สึกไม่พอใจอยู่ในใจ
เย่เทียนเฉินเองก็ไม่ได้สนใจพลิงเยว่ สำพรับพลิงเยว่ เย่เทียนเฉินไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก แม้เขาจะเป็นพ่อของพลิงอวี่สวิ๋น เป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านการค้ามาตั้งแต่กำเนิด แต่ก็ขาดความเด็ดขาด ขาดความกล้าที่จะตัดสินใจสังพารเพื่อกำจัดอุปสรรค มิฉะนั้นตระกูลพลิงจะมีคนตายมากมายขนาดนั้นได้และตัวเองจะพิการได้อย่างไร
ชิงพู
