ในสังคมเมือง ต่อให้เป็นคนที่มีเงินมากขนาดไหนหรือเป็นคนที่มีตำแหน่งฐานะมากแค่ไหน ในตอนที่เห็นญาติมิตรตายไป ความรู้สึกสิ้นหวังไร้ทางช่วยและความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงไร้หนทางเป็นเรื่องที่ทำให้ผู้คนรับมือได้ยากยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น คุณทำได้เพียงมองครอบครัวค่อยๆ แก่ตาย วนเวียนอยู่ในการเกิดแก่เจ็บตาย สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ก็คือมองดูเขา มองดูเขาจากคุณไป มีฟากฟ้าขวางกั้น การร้องไห้ไม่ใช่วิธีการแสดงออกที่ดีที่สุดอีกต่อไป อารมณ์ลึกๆ ในใจคือความเจ็บปวดอย่างแท้จริง เจ็บปวดจนไม่สามารถบรรยายได้ด้วยคำพูด
หวังเจี๋ยมองจางอีเต๋อ จากนั้นจึงเดินไปเบื้องหน้าจางอีเต๋อ ชี้นิ้วไปที่อีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า “ตาแก่จาง ผมเคารพคุณเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่ง คุณอย่ามาทำให้ผมโกรธ ตกลงคุณมีความสามารถรักษาพี่ใหญ่หรือเปล่า? ถ้าหากไม่มีผมคงทำได้แค่โยนคุณออกไปนอกคฤหาสน์ อยู่ที่นี่ก็ขวางหูขวางตา!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเจี๋ย เดิมทีอู๋เสวี่ยคิดจะหยุด แต่ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร เขาไม่มีวิธีแล้ว ขอร้องก็ขอร้องแล้ว พูดดีๆ ด้วยก็แล้ว แต่จางอีเต๋อก็ยังไม่ยอมเคลื่อนไหว ยังคงนอนหลับตาทำสมาธิอยู่บนเก้าอี้เอนอยู่ตลอด คล้ายกับวางตัวอยู่ด้านนอกไม่
