จะยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ปู่หวังว่าหลานจะทำให้ตระกูลเย่รุ่งเรือง ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลเย่ก็ให้หลานตัดสินใจ!” เย่หย่วนซานหัวเราะเสียงดังก่อนจะกล่าว
“ใช่แล้วเทียนเฉิน พวกเราแก่กันหมดแล้ว ควรจะให้คนหนุ่มอย่างหลานจัดการ!”
“ก่อนหน้านี้ลุงใหญ่และลุงรองผิดต่อหลานจริงๆ หวังว่าหลานจะให้อภัย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกเราควรจะสามัคคีกัน ทำให้ตระกูลเย่ของพวกเรารุ่งเรืองขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้ทุกคนและทุกกลุ่มอำนาจได้รู้ว่าตระกูลเย่ของพวกเราไม่ได้รังแกง่ายขนาดนั้น!” ในที่สุดเย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วก็มองภาพรวมเป็นสำคัญ ต่างก็พูดออกมาอย่างจริงจัง
“วางใจเถอะครับ ผมจะทำให้ตระกูลเย่รุ่งเรืองแน่ ต่อให้ไม่ได้ทำเพื่อพวกคุณก็จะทำเพื่อพ่อแม่และน้องสาวของผม ยังไงผมก็จะทำแน่นอน นอกจากนี้เรื่องการแต่งงานของตระกูลฟ่านก็ให้ปฏิเสธไปเถอะ ผมไม่อยากแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่รู้จัก ถ้าเป็นคนน่าเกลียดขึ้นมา ไม่ใช่ว่าผมจะโชคร้ายรึไง? ฮ่าๆ !” เย่เทียนเฉินกล่าวล้อเล่นออกมา
“หลานนี่…”
“เอาล่ะ เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ก่อนที่ผมจะกำจัดสำนักโฮคุชินอิตโตริวได้ พวกคุณก็ต้องระวังตัวกันสักหน่อย!”
เมื่อพูดจบเย่เทียนเฉินก็เดินมุ่งไปทางด้านนอกบ้านเดิมตระกูลเย่ เย่หย่วนซานนั่งอยู่กลางห้องโถงใหญ่ มองแผ่นหลังของเย่เทียนเฉิน ราวกับได้มองความหวังที่ตระกูลเย่จะรุ่งเรือง
เย่เทียนเฉินเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ของบ้านเดิมต
