ทียนเฉินถามด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ
“จะ…จริงๆ …ไม่รู้จริงๆ …” มือสังหารผู้เป็นหัวหน้าเห็นเย่เทียนเฉินถามเช่นนี้จึงรู้สึกราวกับได้รับการนิรโทษกรรม
เย่เทียนเฉินมองมือสังหารผู้เป็นหัวหน้าแล้วจึงแย้มยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงหมุนตัวถือดาบทหารเดินกลับไป เพียงแต่ในตอนที่มือสังหารผู้เป็นหัวหน้ากำลังชักเท้าวิ่งหนีโดยไม่สนใจอาการบาดเจ็บนั้นเอง ประกายดาบพลันส่องสว่าง ดาวทหารสไตล์ชิบะในมือขวาของเย่เทียนเฉินพุ่งออกไป ปักไปยังศีรษะของมือสังหารผู้นั้นโดยตรง ปักเขาเข้ากับประตูใหญ่ของบ้านตระกูลเย่จนดับดิ้น
เพียงพริบตาเดียวก็ฆ่ายอดฝีมือของสำนักโฮคุชินอิตโตริวทั้งสี่จนหมด แต่เย่เทียนเฉินก็ยังถามสถานที่ซ่อนตัวของสำนักโฮคุชินอิตโตริวออกมาไม่ได้ ดูท่าทางมือสังหารผู้เป็นหัวหน้าจะไม่ได้พูดโกหก พวกเขาเป็นเพียงสมาชิกระดับล่างของสำนักโฮคุชินอิตโตริวเท่านั้น ส่วนยอดฝีมือที่แท้จริงของสำนักโฮคุชินอิตโตริวท่มาในคราวน้ยังไม่ได้ลงมือ น่ทำให้เย่เทียนเฉินต้องตกตะลึงอยู่ในใจ ดูแล้วคราวนี้สำนักโฮคุชินอิตโตริวส่งยอดฝีมือออกมาไม่น้อยคง หากคิดจะกำจัดพวกเขาคงไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น
หลังจากคิดครู่หนึ่ง เย่เทียนเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้มองไปทางคนตระกูลเย่แม้แต่น้อย ทำเพียงหมุนตัวเดินไปทางประตูใหญ่ของบ้านเดิมตระกูลเย่ เขาบรรลุจุดประสงค์ที่มาบ้านเดิมตระกูลเย่แล้ว เขาคาดเดาได้ว่าคงมีคนในสำนักโฮคุชินอิตโตริวมาลอบสังหารที
