“พวกแก…พวกแกจะทำอย่างนี้ไม่ได้ ไหนว่าหากพวกเราบอกเบาะแสของเย่เทียนเฉินไปแล้วจะปล่อยพวกเราไปไง?” เย่มู่ไป๋ตะโกนขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวเนื่องจากดาบสไตล์ชิบะกำลังพาดอยู่บนลำคอของเขา ขอเพียงขยับเล็กน้อยหัวของเขาก็จะหลุดจากบ่า
“อย่า…อย่าฆ่าฉัน…อย่าฆ่าพวกเรา…” เย่เฮ่อกั๋วเองก็กล่าวขึ้นอย่างหวาดกลัว
เมื่อได้ยินคำพูดของมือสังหารผู้เป็นหัวหน้าและเสียงตะโกนของเย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋ว คนอื่นๆ ที่เหลือก็ตกใจจนนิ่งงัน ทุกคนต่างรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาแล้ว เพียงแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมือสังหารที่มีฝีมือแข็งแกร่งทั้งสี่คน พวกเขาคงไม่มีแรงที่จะตอบโต้ กระทั่งหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ยอดเยี่ยมเหล่านั้นยังถูกฟันขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว แล้วพวกเขาล่ะ? คงเป็นได้เพียงเนื้อปลารอผู้อื่นมาฆ่าเท่านั้นแล้ว
“ฉันรับปากผู้อาวุโสเย่ว่าถ้าเขาบอกเบาะแสของเย่เทียนเฉินฉันจะไม่แตะต้องพวกแก ฉันก็จะไม่แตะต้องพวกแกจริงๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ฆ่าพวกแก…ฮ่าๆๆๆ!” มือสังหารผู้เป็นหัวหน้าพูดแล้วหัวเราะเสียงดัง
เย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วต่างตกตะลึง ทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พวกเขาสิ้นหวังแล้ว ไม่ผิดไปจากที่เย่หย่วนซานผู้เป็นพ่อคิด ไม่ว่าพวกเขาจะบอกที่อยู่ของครอบครัวเย่เทียนเฉินออกไปหรือไม่ มือสังหารแห่งประเทศชิบะเหล่านี้ก็จะฆ่าพวกเขาให้หมด ไม่ให้โอกาสพวกเขามีชีวิตอยู่แม้แต่คนเดียว
“หรือสวรรค์ต
