มีใจรักชาติ หากต้องร่วมมือกับพวกชั่ว ยอมคุกเข่าให้พวกชั่วช้า ยังยากจะรับไหวยิ่งกว่าความตายเสียอีก
“มู่ไป๋ เฮ่อกั๋ว นี่ไม่ใช่ว่าฉันเขาข้างเทียนเฉิน พวกแกจะไม่ยอมรับก็ได้ว่าเขาเป็นหลานชายของพวกแก จะไม่ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนก็ได้ จะไม่มีความเคารพในตนเองแม้แต่น้อยก็ได้ แต่ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาไหนก็อย่าได้ลืมว่าพวกแกเป็นคนจีน…” เย่หย่วนซานชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปยังเย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วก่อนจะกล่าวเสียงดัง
“พ่อครับ ผมไม่อยากตาย ผมไม่อยากตาย…”
“พ่อครับ ช่วยพวกเราด้วย…อย่า ขอเพียงพวกแกไม่ฆ่าฉัน ฉันจะพาพวกแกไปหาเย่เทียนเฉิน!”
ท้ายที่สุดเย่มู่ไป๋กับเย่เฮ่อกั๋วก็ยังตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง อยากจะยืนก็ยังยืนไม่ขึ้น พวกเขามองออกแล้วว่าเย่หย่วนซานมีความภูมิใจในความเป็นประชาชนชาวจีน ในตอนนี้จะไม่ยอมร่วมมือช่วยพวกเขาอย่างเด็ดขาด ตัวเลือกสุดท้ายของพวกเขาก็คือการช่วยเหลือตัวเอง เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องสนใจความเคารพในตัวเอง ไม่ต้องสนใจศักดิ์ศรีอะไร ไม่ต้องสนใจชื่อเสียงของตระกูลเย่ และยิ่งไม่ต้องสนใจว่าเย่เทียนเฉินจะเป็นคนในตระกูลเย่หรือไม่ ยินดีขายออกไปเพื่อแลกเปลี่ยนกับโอกาสมีชีวิตของตน
ตอนนี้เอง มือสังหารที่เป็นหัวหน้าหัวเราะอย่างเย็นชา เขาคาดเดาได้แล้วว่าเย่มู่ไป๋และเย่เฮ่อกั๋วเป็นพวกขี้ขลาด จะต้องพูดออกมาเพราะทนความหวาดกลัวต่อความตายไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ตอนแรกเขาจึงบีบบังคับเย่หย่วนซานเช่นนั้นเพื่อให้เย่หย
