? ความเคารพในตนเองของพวกเราจะเอาไปไว้ที่ไหน? คนเช่นนี้เทียบไม่ได้แม้กระทั่งสุนัขตัวหนึ่ง
“งั้นเหรอ? ถ้างั้นผู้อาวุโสเย่ อย่ามาตำหนิที่ฉันไม่เกรงใจ…” มือสังหารที่เป็นหัวหน้าหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม ยกดาบสไตล์ชิบะในมือขึ้น
“อา…อย่า พ่อ พ่อครับ ช่วยพวกเราด้วย พ่อบอกพวกเขาไปเถอะ เดิมทีเย่เทียนเฉินก็เป็นลูกหลานอกตัญญู ก่อเรื่องไปทั่ว นำความอัปยศมากน้อยแค่ไหนมาให้ตระกูลเย่ของพวกเรา ตอนนี้ก็ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ต่อให้ตายก็ไม่เสียดาย!” เย่มู่ไป๋เห็นมือสังหารที่เป็นหัวหน้ายกดาบเปื้อนเลือดในมือขึ้นก็ตกใจจนรีบขอร้องเย่หย่วนซานทั้งน้ำตา
“พ่อครับ…พ่อทนเห็นผมกับพี่ใหญ่ตายไปด้วยกันได้เหรอ? พวกเราเป็นลูกของพ่อ นี่มันเวลาไหนแล้ว พวกเราสองคนเทียบไม่ได้กับเย่เทียนเฉินคนเดียวเชียวเหรอ?” เย่เฮ่อกั๋วเองก็ตกใจจนหน้าถอดสี รีบตะโกนออกไป
เย่หย่วนซานมองทุกสิ่งทุกอย่างนี้อย่างเย็นชา เขาไม่ได้กล่าวคำใด แต่ในใจเองก็รู้สึกเจ็บปวดและโศกเศร้ามาก เขาย่อมไม่อยากเห็นลูกชายคนโตและลูกชายคนรองของตัวเองถูกฆ่า แต่ถ้าจะให้บอกเบาะแสของเย่เทียนเฉินผู้เป็นหลานชายออกไปเพราะเหตุนี้ นั่นยังจะนับว่าเป็นครอบครัวเดียวกันอีกหรือ? ยังจะมีความรู้สึกของครอบครัวอยู่อีกหรือ? กระทั่งครอบครัวเดียวกันก็ยังขายออกไปได้ ความรุ่งโรจน์ของเขาเย่หย่วนซานจะต้องมาถูกทำลายลงที่นี่หรือ?
ที่สำคัญที่สุดก็คือเย่หย่วนซานที่เคยเป็นบุคคลระดับสูงของทางการย่อม
