องเย่เทียนเฉิน ฝีมือว่องไวเป็นอย่างมาก เพียงมองก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือชั้นสูง ไม่ใช่แข็งแกร่งธรรมดาๆ เย่เทียนเฉินสัมผัสได้ดี ความสามารถของเขาในตอนนี้ไปถึงขอบเขตพลังพิเศษในระดับจักรพรรดิแล้ว อีกทั้งยังมีกระบี่เทพบรรพกาลทั้งสามเล่ม ความสามารถไม่อาจเทียบได้กับเมื่อก่อนจริงๆ อย่างไรก็ตามเขากลับไม่ได้ลงมือเนื่องจากบรรยากาศอันแข็งแกร่งนั้นคุ้นเคยมาก คงจะเป็นคนรู้จัก
“เย่เทียนเฉิน ในที่สุดแกก็กลับมาแล้ว ท่านผู้นำต้องการพบ!” คนคนนั้นเดินมาด้านหลังเย่เทียนเฉิน พูดออกมาอย่างอดรนทนไม่ไหว
“คุณเป็นใคร? ชางหลางงั้นเหรอ? ฟ้าก็ยังไม่มืดเท่าไหร่ ทำไมถึงมองไม่เห็นล่ะ หรือคุณจะดำเกินไป?” เย่เทียนเฉินหันหัวไป แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นอะไร
“แก…ไอ้หนู…ฉันคือเฮยเมี่ยน เฮยเมี่ยน!” เดิมทีคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเย่เทียนเฉินก็ไม่อยากสนใจเขานัก แต่ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเย่เทียนเฉินก็รู้สึกโมโหขึ้นมาจนแทบจะกระทืบเท้า ตะโกนออกไปด้วยความโกรธ
ตอนนี้เฮยเมี่ยนรู้สึกหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ รู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก ตนเองเป็นขุนพลในระดับทัพฟ้า เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศจีน ทุกเรื่องที่กระทำมีแต่เรื่องยิ่งใหญ่ เดิมทีก็มีลักษณะเคร่งขรึมและเยือกเย็นมาก ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับเย่เทียนเฉินลักษณะของเขาก็ถูกทำลายโดยสิ้นเชิง ตอนนี้ขุนพลคนอื่นๆ เห็นเขาต่างก็เรียกเขาว่า “ทารกดำ” ถ้าเฮยเมี่ยนตอบรับ ในใจรู้สึกไม่พอ
