ใจ แต่จะไม่ตอบรับก็รู้สึกไม่ดี เมื่อคิดถึงเรื่องเหล่านี้ก็อยากจะบีบคอเย่เทียนเฉินให้ตายไปซะ
“อ้อ ถึงว่า ผมถึงมองไม่เห็น!” เย่เทียนเฉินพูดอย่างเข้าใจกระจ่างแจ้ง
“แก…ยืนขึ้น ตามฉันไปพบท่านผู้นำ!” เฮยเมี่ยนโกรธจนปอดแทบระเบิด พยายามอดกลั้นความคิดที่อยากจะซัดหมัดเอาไว้
เย่เทียนเฉินหาวออกมาครั้งหนึ่งแล้วจึงบิดขี้เกียจ มองไปยังเฮยเมี่ยนครั้ง จากนั้นจึงหมุนตัวนอนลงบนเก้าอี้เอนอย่างสบายอารมณ์ พูดอย่างเรียบเฉยว่า “ช่างมันเถอะ คุณก็ไม่ดูเวลาบ้าง ท่าทางคุณคงลำบากมาก ผมมีเหล้าดีๆ อยู่หลายขวด จะลองดูสักหน่อยไหม?”
“ลองอะไรของแก คนที่ท่านผู้นำอยากพบ ต่อให้เป็นตอนกลางคืนดึกดื่นแค่ไหนก็ต้องไป ตามฉันมาซะ!” เฮยเมี่ยนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ ส่วนที่เขารำคาญเย่เทียนเฉินที่สุดก็คือไอ้หมอนี่ไม่มีระเบียบวินัยและการปฏิบัติตามกฎองค์กรเลยแม้แต่น้อย ทำให้เขาโกรธจริงๆ
“ไม่ไป!” เย่เทียนเฉินพูดสองคำนี้ออกมาอย่างเฉยเมย
“เย่เทียนเฉิน ฉันจะบอกแกตามตรง ฉันทนแกไม่ไหวแล้ว ไม่อยากเสียเวลาไปกับแกอีก ถ้าแกยังไม่ลุก ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจ…” เฮยเมี่ยนพูดอย่างดุดัน
“ถ้าคุณไม่เกรงใจก็ลองดูหน่อยเป็นไง?” เย่เทียนเฉินหันไปมองเฮยเมี่ยนแล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
เฮยเมี่ยนมองเย่เทียนเฉินครู่หนึ่ง ในดวงตาปรากฏเจตนาต่อสู้ออกมา ระหว่างเขากับเย่เทียนเฉินยังไม่ได้ตัดสินแพ้ชนะกัน การดวลหมัดครั้งที่แล้วของทั้งสองเฮยเมี่ยนแพ้อยู่เล็กน้อย นี่ทำให
