งหมดคนนั้นน่ะเหรอ?”
“ถูกต้อง!” เสียม๋อกล่าวอย่างเรียบเฉย ราวกับว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา พวกเย่เทียนเฉินทั้งสามทำได้เพียงปล่อยให้เขาควบคุมชะตาชีวิตเท่านั้น
เมื่อได้ยินคำพูดของเสียม๋อ เถียนปอกวงและตงฟางเมิ่งก็ตื่นตะลึงจนหน้าซีด ส่วนเย่เทียนเฉินก็ขมวดคิ้วเขา เคยได้ยินตงฟางเมิ่งเล่าเรื่องเกี่ยวกับความเป็นมาของเสียม๋อคนนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าหลาย 100 ปีผ่านไป เสียม๋อคนนี้จะยังไม่ตาย ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? บนโลกใบนี้พลังหลิงชี่แห้งเหือดไปแล้ว ไม่น่าจะมีใครมีชีวิตยืนยาวขนาดนั้นได้ นี่ต้องไม่ปกติแน่นอน
“ไม่ แกไม่ใช่เสียม๋อ แกเป็นเพียงกายเนื้อของเสียม๋อเท่านั้น วิญญาณของแกถูกขายให้ความชั่วร้ายไปแล้ว!” เย่เทียนเฉินคิดถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เสียม๋อไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงหมุนตัวไปมองเสี้ยวหย่วนที่นอนอยู่บนภูเขาด้านล่าง พลันชี้นิ้วออกไปหวังสังหารเสี้ยวหย่วนโดยตรง นี่เป็นอะไรที่ทุกคนคิดไม่ถึง พวกเย่เทียนเฉินทั้งสามก็คิดไม่ถึงเช่นเดียวกัน ไม่ว่าเสียม๋อจะเป็นอะไร อย่างไรเสี้ยวหย่วนก็นับเป็นผู้สืบทอดของเขา ต่อให้เป็นแค่หุ่นเชิด ทว่าตอนนี้ถึงกับฆ่าเสี้ยวหย่วน คิดว่าเสี้ยวหย่วนไม่มีค่าให้ใช้งานแล้วหรือ?
“ไม่…จะทำแบบนี้ไม่ได้…”
เสี้ยวหย่วนตะโกนเสียงดัง กรีดร้องออกมา เพียงแต่ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เสียม๋อฆ่าเสี้ยวหย่วนไปแล้ว เสี้ยวหย่วนกลับต้องมีจุดจบที่ตายโดยไม่เหลือแม้แต่ซากกระดู
